Στους έσχατους καιρούς, ιδιαίτερα στη νεολαία θα επικρατεί πνευματική ξηρασία και οι περισσότεροι θα απωλεσθούν

Λέγει ο Γέροντας Παίσιος: «Σήμερα νομίζει η νεολαία ότι απολαμβάνει κάτι. Μοιάζει πολύ με τα παιδιά της πείνας που βρίσκανε αυτά που πετούσανε οι στρατιώτες της κατοχής και τα γλύφανε και νόμιζαν ότι απολάμβαναν κάτι, ενώ ήταν σάπιο». Θα υπάρξει μετάνοια πολύ σημαντική στη νεολαία όταν το κακό φτάσει στο απροχώρητο, έχει προφητευθεί και αυτό, αλλά γενικά θα έρθει αργά. Πολλοί νέοι θα έχουν χαθεί…
Ας ελπίσουμε εμείς οι Ορθόδοξοι, να λάβουμε από το Θεό τη δύναμη να αντισταθούμε στο κακό εγκαίρως.
Η υποστήριξή μας στη Νέα Τάξη πραγμάτων και το συνοθύλευμα των πνευματικών διαστροφών της, είναι γεγονός αποστασίας από το Θεό. Τότε είπαν οι Πατέρες οι άνθρωποι δεν θα ανέχονται να ακούσουν την υγειά διδασκαλία του Θεού, και θα εκτραπούν σε μύθους. Πολλοί μιλούν τώρα για Νέα Εποχή, για UFOs, για Κούφια Γη, για κόσμους στα άστρα με ανώτερους πολιτισμούς κλπ. Όλα αυτά όμως, αφήνουν πίσω τους ένα ίχνος αληθινό: Πίσω τους κρύβονται δαιμονικές επιρροές, οπότε θέλοντας και μη ο άνθρωπος των ημερών μας δεν μπορεί παρά να σκοντάψει πάνω σε μεθοδίες πονηρών δυνάμεων. Αν δεν ξέρει τίποτε σωστό γι’ αυτές, πως θα τις αντιμετωπίσει;

Όταν ασχοληθεί σύμφωνα με την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία κάποιος γονιός ή νέος, για να αντιμετωπίσει το πραγματικά μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης σατανικής επιβολής, ενώ στην αρχή θα αντιμετωπίσει και την φοβίζουσα ορολογία περί πονηρών πνευμάτων κλπ, μετά εν τούτοις δεν επικεντρώνεται η προσοχή στο κακό. Διότι η Αλήθεια είναι ο Χριστός και η διδασκαλία του, ενώ το ψέμα και η απάτη έχουν πάρα πολλές μορφές, και όπως το σκοτάδι βρίσκεται όπου δεν υπάρχει φως, έτσι κι αυτά είναι οτιδήποτε αντιτίθεται στο λόγο και θέλημα του Θεού. Δεν συμφέρει λοιπόν να ψάχνει κανείς στα ατέλειωτα σκοτάδια του κακού. Συμφέρει μόνο να γνωρίσει καλά πια είναι η αλήθεια από το λόγο του Θεού, που είναι ο ήλιος της Δικαοσύνης, για να αρχίσει κατόπιν να διακρίνει τι είναι φωτεινό και τι είναι σκοτεινό, τι είναι σωστό και τι λάθος. Έτσι εξετάζουμε τα γεγονότα συγκρίνοντάς τα με τα λίγα και απλά λόγια της Γραφής, και τα επεξηγηματικά των Πατέρων της Εκκλησίας.
…Είναι ευκαιρία τώρα να παρατηρηθούν όλα τα πιόνια των σκοτεινών κύκλων, διότι σε άλλες εποχές κρύβονται. Τώρα όπως πριν το Θείο του Πάθος, ο ίδιος ο Κύριος, τους έδωσε την εξουσία να εμφανισθούν στο προσκήνιο. Αλλοιώς πως θα εμφανιζόταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, και για 30 αργύρια να μπορέσει να προδώσει τον Διδάσκαλό του και Θεό και Κύριο των πάντων; Οι σύγχρονοι Ιούδες λοιπόν βγαίνουν σιγά – σιγά στο προσκήνιο. Και το χρήμα, είναι αυτό που πάλι τους κινεί. Με τελική κατάληξη, όπου, καθώς ειπώθηκε και τότε για τον Ιούδα, θα ήταν καλύτερο γι’ αυτούς να μην είχαν γεννηθεί, παρά να πάνε εκεί που θα πάνε.

Χάνεται η αγάπη και η ψυχική επαφή όταν υπάρχει αχαλίνωτη σεξουαλικότητα.

Αντιθέτως η σεξουαλική εγκράτεια αυξάνει την ικανότητά σου ν’ αγαπάς
Θέλεις ν’ αποδείξεις, πως δεν είσαι ανθρωπάκι, δηλαδή μονάχα ένα σωματικά ανεπτυγμένο αρσενικό ζώο; Μάθε, όπως οι οδηγοί, να κρατάς γερά τα φρένα και το τιμόνι. Όσο για το γκάζι, είναι εύκολο να το χρησιμοποιήσης. Όχι ν’ αφεθής να παρασύρεσαι, μα να αυτοκυριαρχήσαι, αυτό είναι δείγμα ανδρισμού. Ακόμη και στο γάμο θα σου χρειασθή η εγκράτεια, όταν ένας απ’ τους δύο σας είναι βαρύθυμος ή άρρωστος, ή σαν χρειασθή να χωρισθήτε για ένα ωρισμένο χρονικό διάστημα.
Όσο περισσότερο συνηθίζεις τη σεξουαλική εγκράτεια, τόσο αυξάνει η ικανότητά σου ν’ αγαπάς με την καρδιά σου και να προσέχης αυτό που αποκαλύπτει  την ψυχή μιας κοπέλλας· ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, μια κίνησι του χεριού, μιαν απόχρωσι στον τόνο της φωνής. Είν’ απαλή μουσική όλ’ αυτά και χρειάζεται άσκηση, για να μπορής να τ’ ακούσης. Θα τα νοιώθης όμως ευκολώτερα, αν χαμηλώνης περισσότερο τα τύμπανα.
Όσο περισσότερο σηκώνεις το φιτίλι μιας λάμπας πετρελαίου, τόσο γίνεται πιο μαύρο το γυαλί της, κι η λάμπα δεν φωτίζει. Πρέπει να ελέγχης το φιτίλι, μπορείς να το σηκώσης σ’ ορισμένο μόνο ύψος, αλλιώς η λάμπα δεν εκπληρώνει το σκοπό της.
Και κάποιος ασκητής του Αγ. Όρους συμβουλεύει μια ομάδα νέων ότι ο γάμος και όχι οι προγαμιαίες σχέσεις ωφελεί πραγματικά: «Έπειτα μας ρώτησε: ‘’Κοπέλες έχετε; (γνεύσαμε καταφατικά). Να τις παντρευτήτε! Κάντε μου αυτήν τη χάρι· τώρα που θα πάτε πίσω στον κόσμο, να τις ζητήσετε σε γάμο. Να μην τ’ αφήνετε τα κορίτσια μόνα τους, ούτε να τα παρατάτε, γιατί η γυναίκα είναι σαν το τριαντάφυλλο· αν το μυρίσης μια φορά και το χαϊδέψης και τ’ αφήσης, μαδάει και μαραίνεται. Πρέπει να το φυτέψης στον κήπο σου και να το περιποιήσαι. Και τότε κι αυτό σου δίνει το πιο καλό του άρωμα και χρώμα!»
Για το ίδιο θέμα προσφέρει ωραία παραδείγματα κι ο Walter Trobisch: «Υπάρχει στη Βίβλο μια παράξενη παρομοίωσι της αγάπης με το θάνατο. Στο Άσμα Ασμάτων κεφ. 8 στίχ. 6 λέγεται: “κραταιά ως θάνατος αγάπη”. Έχουν και τα δυο το κοινό χαρακτηριστικό πως δεν μπορεί κανείς να τα δοκιμάση μονάχα. Αυτή είναι η δύναμή τους, η σοβαρότητά τους. Ή νομίζεις πως θα μπορούσες να δοκιμάσης το θάνατο με το να κοιμηθής βαθειά μια φορά; Έτσι δεν μπορείς να δοκιμάσης και την αγάπη με μια σεξουαλική εμπειρία. Είναι άλλες, ανώτερες οι προϋποθέσεις, για να αποκτήσης την εμπειρία της αγάπης.
Δεν μπορείς να δοκιμάσης ένα αλεξίπτωτο πηδώντας από μια στέγη, μια γέφυρα ή ένα ψηλό δέντρο. Δεν ανοίγει σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και σε τόσο ελάχιστο ύψος, και το πήδημα σου θα ‘ναι θανατηφόρο. Πρέπει να πηδήσης από αεροπλάνο για ν’ ανοίξη και να σε βαστάξη.

Έτσι είναι και με την αγάπη. Πρέπει να πετάξης στα ύψη του γάμου, για να ανοίξη σ’ όλο της το πλάτος. Η προσπάθεια να δοκιμάσης τη γενετήσια ορμή σου έξω από το γάμο και χωρίς το στήριγμα της αγάπης, μοιάζει με το θανάσιμο πήδημα από μικρό ύψος.
Όταν είναι κανείς παντρεμένος, η σωματική ένωσι γίνεται κάτω από εντελώς άλλες συνθήκες. Δεν υπάρχει φόβος μην τον ανακαλύψουν, τον προδώσουν ή τον εγκαταλείψουν, ούτ’ ο φόβος μην προκληθή εγκυμοσύνη. Πάνω απ’ όλα υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος ν’ ανοιχθούν οι σύζυγοι ο ένας στον άλλο και γεμάτοι αγάπη να ξεπεράσουν τις δυσκολίες κι αδεξιότητες που παρουσιάζονται πάντα στην αρχή. Η ωλοκληρωμένη αγάπη, που αγκαλιάζει όλους τους τομείς της ζωής, αναπτύσσεται και κλείνει μέσα της και τη γενετήσια ορμή.
Είναι καλό να προετοιμάζεσαι για το γάμο. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό δεν έχει πρωταρχική σημασία η σωματική-αισθησιακή λειτουργία των γενετησίων οργάνων. Πιο σπουδαία από την ένωσι των σωμάτων είναι η συνάντησι των καρδιών.
Σπάνια σ’ ένα γάμο έχουν σωματικά αίτια οι σεξουαλικές δυσκολίες. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσαν να διαπιστωθούν πριν από το γάμο με μια ιατρική εξέτασι. Τα αίτια της κρίσεως του γάμου είναι πολύ πιο συχνά η έλλειψι ψυχικής επαφής, η ανυπαρξία εσωτερικής αρμονίας.
Άκουσες ποτέ πως σε μια ορχήστρα κουρντίζουν τα όργανα πριν από το παίξιμο; Αρχίζουν με τα σιγανά όργανα, τα βιολιά και τα φλάουτα. Δεν θα ακούγονταν αυτά, αν άρχιζαν με τα τύμπανα και τις σάλπιγγες. Έτσι και στην ορχήστρα του γάμου πρέπει ν’ αρχίσης με την τρυφερή αρμονία της ψυχικής ενώσεως, για να μπορέσης μετά να εναρμονήσεις και τη βροντερή γενετήσια ορμή.

Τα πνευματικά χαρίσματα της προσευχής

Πνευματική προσευχή είναι οί ψυχικές κινήσεις, πού ενεργούνται δια του αγίου Πνεύματος σε αυτούς πού έχουν την ακρίβεια της αγνότητας και της καθαρότητας.Ένας στους δέκα χιλιάδες αξιώνεται να λάβει αυτή την προσευχή, πού είναι μυστήριο της μέλλουσας ζωής διότι μέσω αυτής υψώνεται ό αγωνιστής, και ή φύση του μένει ανενέργητη. Αφού ούτε κινείται ούτε θυμάται τα πράγματα του κόσμου. Και τότε δεν προσεύχεται, αλλά ή ψυχή αισθάνεται, με τη δική της αίσθηση, τα πνευματικά πράγματα του μέλλοντος αιώνος, πού υπερβαίνουν την ανθρώπινη αντίληψη. Μόνο με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος μπορούν να κατανοηθούν.Και τούτο πού ειπώ είναι ή νοητή όραση και κίνηση, πού είναι το ζητούμενο της προσευχής. Γι’ αυτό και μερικοί, πού είναι σ’ αυτά τα μέτρα, έχουν φτάσει ήδη στην τέλεια καθαρότητα. Και δεν υπάρχει γι’ αυτούς μια ώρα, που να μην προσεύχονται από μέσα τους.Και όταν τι Πνεύμα το άγιο, πού τους δίνει τη χάρη του, σκύψει για να τους δει, τους βρίσκει πάντοτε σε κατάσταση προσευχής και από αυτή την προσευχή τους βγάζει και τους οδηγεί στη θεωρία, ή οποία λέγεται πνευματική όραση. Δε χρειάζονται τότε ούτε προσευχή μεγάλης διάρκειας, ούτε πνευματική εργασία πού να το διακρίνει ιδιαίτερη στάση και τάξη.
 Αρκεί σ’ αυτούς ή μνήμη του Θεού, και αμέσως αιχμαλωτίζονται στην αγάπη του. Ωστόσο δεν παραμελούν και τη στάση της προσευχής πέρα για πέρα, και στέκονται όρθιοι τις ορισμένες ώρες της προσευχής, εκτός του χρόνοι της αδιάλειπτης προσευχής.Παράδειγμα ό άγιος Αντώνιος, πού στεκόταν όρθιος στην προσευχή της ενάτης ώρας, και αισθάνθηκε ότι αρπάχτηκε ό νους του σε έκσταση. Άλλος πάλι από τους πατέρες, ενώ έκαμνε την καθιερωμένη προσευχή του, έχοντας την αρμόζουσα στάση και έχοντας απλωμένα τα χέρια του στο Θεό, ήρθε σε έκσταση για τέσσερις ημέρες. Και άλλοι πολλοί, την ώρα της προσευχής τους, από την πολλή ενθύμηση του Θεού και από την αγάπη του αιχμαλωτίζονταν και έφταναν σε έκσταση. Και αξιώνεται αυτή την έκσταση ό άνθρωπος, όταν αποβάλλει την εσωτερική και την εξωτερική αμαρτία του, με το να τηρεί τις εντολές του Κυρίου.Αυτές τις εντολές, εάν τις αγαπήσει και τις φυλάξει με υπακοή και με ακρίβεια, απαλλάσσεται εξάπαντος από τη δουλεία των ανθρωπίνων πραγμάτων, και λησμονεί όχι την ανθρώπινη φύση, αλλά τις ανάγκες της. είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο, πού μιμείται τον τρόπο της ζωής του νομοθέτη Χριστού και τηρεί τις εντολές του, να παραμένει στην αμαρτία. Γι’ αυτό και ό Κύριος υποσχέθηκε στο ευαγγέλιο ότι θα κατοικήσει σ’ αυτόν πού φυλάττει τις εντολές του (Ίω. 14, 23).

Όποιος είναι ταπεινός αισθάνεται τη παρουσία του θεού δίπλα του.

Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο. Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος.
Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη.
Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός.
Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει. Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους. Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι’ αυτούς.
Έτσι δεν στενοχωρείται. Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς.
Είμαστε αρκετά αυστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς.
Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν.
Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων.
Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων. Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.
Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη.
Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει ελπιδοφόρα.
Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος.
Γέροντες και γερόντισσες παλαιότερων εποχών με μεγαλύτερα και περισσότερα προβλήματα οπωσδήποτε, έκαναν με νόημα το σταυρό τους, καρτερούσαν φιλότιμα, υπόμεναν επίμονα και το «πρώτα ο Θεός» ή «έχει ο Θεός» ή «δόξα τω Θεώ» δεν ήταν διόλου σχήμα λόγου.
Οι σημερινοί φουσκωμένοι από έπαρση άνθρωποι θεωρούν μεγάλη ντροπή να σταυροκοπηθούν ή να επικαλεσθούν το Θεό και πιστεύουν πως η ευφυΐα τους, η πολυγνωσία τους, η πολυπραγμοσύνη τους θα λύσει όλα τους τα προβλήματα.

Να που όμως δεν τα λύνουν και είναι γεμάτες οι τσέπες τους αγχολυτικά, αναλγητικά, καταπραϋντικά, αντικαταθλιπτικά και υπνωτικά.
Όσοι δε πίστεψαν στη θεοποιημένη λογική τους και στο υπερφίαλο εγώ τους πλανέθηκαν από μία επικίνδυνη αυτάρκεια, ένα μοντέρνο χριστιανισμό μιας φαρισαϊκής αγιότητος κι έγιναν παίγνια δαιμόνων. Η αγιότητα δεν είναι ποτέ αταπείνωτη, υποκριτική, εγωκεντρική, αφιλάδελφη και απομονωμένη.
Οι άγιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στα έργα τους αλλά ελπίζουν και επικαλούνται συνεχώς το άπειρο έλεος του Πανάγαθου Θεού.
Οι άγιοι παρακινούν κι εμάς τους αμαρτωλούς να συγκινηθούμε και να συνετισθούμε από τα παραδείγματα των μεγάλων αμαρτωλών που μετανόησαν και έγιναν άγιοι…

Η ταπεινοφροσύνη η μητέρα των αρετών

Ρώτησαν τὸν Ἀββᾶ Λογγίνο:

– Ποιὰ ἀρετὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπ᾿ ὅλες;
Καὶ ἀπάντησε:
– Σκέφτομαι, ὅτι, ὅπως ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι τὸ μεγαλύτερο ἀπ᾿ ὅλα τὰ πάθη, ἀφοῦ καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μπόρεσε νὰ ρίξει κάποιους (δηλαδὴ τὸν Ἑωσφόρο καὶ τὸ τάγμα του), ἔτσι καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἀρετές, γιατὶ κι ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ τάρταρα μπορεῖ ν᾿ ἀνεβάσει ἕνα ἄνθρωπο, ἀκόμα κι ἂν εἶναι ἁμαρτωλὸς σὰν δαίμονας.
Νὰ γιατὶ ὁ Κύριος πρὶν ἀπ᾿ ὅλους μακαρίζει τοὺς «πτωχοὺς τῷ πνεύματι», (δηλαδὴ τοὺς ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).
Ἕνας γέροντας εἶπε:
– Προτιμῶ ἧττα ποὺ θὰ συνοδεύεται ἀπὸ ταπεινοφροσύνη, παρὰ νίκη ποὺ θὰ συνοδεύεται ἀπὸ ὑπερηφάνεια.
Ἕνας (ἄλλος) γέροντας εἶπε:
– Πολλὲς φορὲς ἡ ταπείνωση ἔσωσε πολλούς, καὶ μάλιστα ἄκοπα.
Κι αὐτὸ τὸ ἀποδεικνύουν ὁ τελώνης καὶ ὁ ἄσωτος υἱός, ποὺ εἶπαν μόνο λίγα λόγια καὶ σώθηκαν (βλ. Λουκ. 18:13 – 15:21).
Ὁ ἀββᾶς Ἡσαΐας εἶπε:
– Περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν ταπεινοφροσύνη.
Γι᾿ αὐτὸ ἂς εἴμαστε πάντα ἕτοιμοι, σὲ κάθε λόγο ποὺ ἀκοῦμε ἢ ἐργασία (ποὺ κάνουμε), νὰ λέμε (στὸν πλησίον):
«Συγχώρεσέ με».
Γιατὶ μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται ὅλα τὰ (πονηρὰ ἔργα) τοῦ ἐχθροῦ.
Ἡ ἀμμὰ Θεοδώρα ἔλεγε, πὼς οὔτε ἡ ἄσκηση οὔτε ἡ κακουχία οὔτε οἱ ὁποιοιδήποτε κόποι σῴζουν (τὸν ἄνθρωπο), παρὰ μόνο ἡ γνήσια ταπεινοφροσύνη. (Καὶ γιὰ ἐπιβεβαίωση διηγόταν τὸ ἑξῆς:)
– Ἦταν κάποιος ἀναχωρητής, ποὺ ἔδιωχνε τοὺς δαίμονες. Καὶ τοὺς ἐξέταζε, γιὰ νὰ μάθει μὲ ποιὸν τρόπο βγαίνουν (ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο). «Μὲ τὴ νηστεία;» τοὺς ρωτοῦσε. «Ἐμεῖς οὔτε τρῶμε οὔτε πίνουμε», ἀπαντοῦσαν ἐκεῖνοι.
«Μὲ τὴν ἀγρυπνία;». «Ἐμεῖς δὲν κοιμόμαστε καθόλου», ἔλεγαν.
«Μὲ τὴν ἀναχώρηση (ἀπὸ τὸν κόσμο);». «Ἐμεῖς ζοῦμε στὶς ἐρήμους», ἀποκρίνονταν.
Ἐπειδὴ ὁ γέροντας ἐπέμενε καὶ ἔλεγε, «Μὲ ποιὸν λοιπὸν τρόπο βγαίνετε;», ἐκεῖνοι ὁμολόγησαν:
«Τίποτα δὲν μᾶς νικάει, παρὰ μόνο ἡ ταπεινοφροσύνη».

Προσευχή εις τον φύλακα άγγελό μας

Άγιε Αγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ'εμού δια την ακρασίαν μου. Μη δώης χώραν τω πονηρώ δαιμόνι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος. Κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, Αγιε Αγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τα ημέρας της ζωής μου, και ει τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν. Σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επηρείας του αντικειμένου, ίνα μη εν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν. Και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω Αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της Αυτού αγαθότητος. αμήν.

Γιατροί με πίστη κάνουν θαύματα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»:
«Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».
Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;
Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!
Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ! Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.
Ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα»
Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;
Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία. «Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι. Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.
Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;
Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα. Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση. Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο.
Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα. Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.
Νιώθετε την παρουσία του αγίου στο Αρεταίειο;
Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο. Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής. Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς. Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.
Αμέσως μετά την κοίμησή του Αγίου Νεκταρίου, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα
Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;
Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του. Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία.
Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του…
Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε. Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.
Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.
Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;
Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη. Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.
Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;
Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα. Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά. Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό. Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.
Έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις…
Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!
Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;
Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται. Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα: Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.

Παναγιώτης Δημακάκος: Ομότιμος καθηγητής  Ιατρικής Αθηνών

Ο Θεός μας περιβάλλει, μακροθυμεί, αναμένει

Για εμάς τους Χριστιανούς το κεντρικό σημείο του σύμπαντος και η ύψιστη έννοια της ιστορίας ολόκληρου του κόσμου είναι ο ερχομός του Ιησού Χριστού.. Ήρθε με άκρα πραότητα, φτωχότερος των φτωχών «μη έχων πού την κεφαλήν κλίναι». Δεν είχε καμιά αυθεντία, ούτε στην πολιτεία, ούτε στη Συναγωγή, από αποκάλυψη εκ των άνω. Δεν πολέμησε τους αντιπάλους του. Και απομένει σ’ εμάς να τον αναγνωρίσουμε σαν Παντοκράτορα ακριβώς γιατί «εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7), αφού υπέστη τελικά μαρτυρικό θάνατο…
(...) Η αγάπη του Χριστού αγκαλιάζει όλο τον κόσμο σε όλες τις διαστάσεις του, μέσα στον χώρο και τον χρόνο του, δηλαδή στους αιώνες που πέρασαν και σε αυτούς που ακόμη έρχονται. Για την αγάπη αυτή είναι απόλυτα αναγκαίο να νικήσουμε την υπερηφάνεια που μας «εμποδίζει να αγαπάμε». Και όταν ταπεινωνόμαστε, καταδικάζοντας τον εαυτό μας και μόνο τον εαυτό μας, τότε δεν υπάρχει σε μας αμαρτία, και με τον τρόπο αυτό παρέχεται η δυνατότητα στο Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει μέσα μας. Και αν αυτό το Άγιο Πνεύμα έρθει στην ψυχή, τότε η νίκη επάνω στον θάνατο γίνεται οφθαλμοφανέστερη από την υλική πραγματικότητα του φθαρτού αυτού κόσμου…Αν όλοι οι άνθρωποι δεν φθάσουν στο καθ’ ομοίωσιν, δεν πρέπει να αναμένουμε ριζική διόρθωση της ζωής πάνω στη γη… καλύτερα να πάσχουμε για το αγαθό και να ειρηνεύουμε στο πνεύμα μας, παρά να θριαμβεύουμε πρόσκαιρα εκβιάζοντας τον πλησίον μας σαν τα θηρία που απομυζούν το αίμα των αδελφών. 
(...) Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, και κυρίως τον άνθρωπο, διακινδυνεύοντας. Και εγώ, βλέποντας τον ερχομό του Χριστού στη γη, στοχάζομαι και τη θεία αυτή διακινδύνευση στα προσιτά σε μένα όρια…Ο καθένας από μας είναι ελεύθερος να συμφωνήσει με τον Θεό, να ενωθεί μαζί Του με την αγάπη, ή βεβαίως να Τον απορρίψει και αφελώς να στραφεί σε αναζητήσεις άλλης ζωής: «Αφελώς», διότι έξω από τη Θεϊκή Αρχή δεν υπάρχει ζωή. Συνεπώς, στην ελευθερία του ανθρώπου έγκειται η τραγικότητα όλης της ιστορίας του κόσμου. Και ο Θεός αναμφίβολα προείδε την Τραγωδία αυτή, τη μελέτησε μέσα στην Αιωνιότητά Του…Ο Θεός, «ο πανταχού Ών και τα πάντα πληρών» μας περιβάλλει, όπου και αν είμαστε. Αγαπητικά μας αναζητεί, μας καλεί κοντά Του, μακροθυμεί, αναμένει …Ουδέποτε εκβιάζει την ελευθερία μας· μας τιμά σαν να είμαστε ίσοι με Αυτόν. Σε κάθε περίπτωση συμπεριφέρεται μαζί μας ως με ίσους Του, και τίποτε άλλο δεν περιμένει από μας, παρά μόνο να μας δει σε όλα όμοιους με Αυτόν … Εγώ έτσι εννοώ την αποκάλυψη εν Χριστώ, ο Οποίος και ως Άνθρωπος κάθισε στα δεξιά του Πατρός.

Γέροντος .Σοφρώνιος Σαχάρωφ

Όταν ο άνθρωπος πεθάνει, πρέπει στη γη να επιστρέψει.

Κατά την Ιερά Παράδοση, όταν σκοτώθηκε ο Άβελ από τον Καϊν, έστειλε ο Θεός στον Αδάμ τον αρχάγγελο Μιχαήλ, για να τον υποδείξει, ότι πρέπει τον γιό του να τον θάψει. 
Είναι αποκάλυψη δηλ. από τον Θεό, ότι όταν ο άνθρωπος πεθάνει, πρέπει στη γη να επιστρέψει. Γιατί όταν ο Θεός μας έπλασε, πήρε χώμα από το έδαφος, στο οποίο δημιουργήθηκε μια γούβα, μια λακούβα. 
Αυτό το κενό που δημιουργήθηκε στο έδαφος, πρέπει να συμπληρωθεί και γίνεται δια της ταφής μας. Λέει ο Κύριος: Από χώμα σε έκανα και είσαι υποχρεωμένος να μπεις στο χώμα. 
Κάθε άλλος τρόπος π.χ. καύση του νεκρού είναι αμαρτία και δεν το θέλει ο Θεός. 
Τόλμησαν και είπαν οι Πατέρες, ότι αυτοί που καίγονται και δεν θάπτονται, πάνε από την μία φωτιά στην άλλη... 
Όταν μας θάβουν, κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Κυρίου και παίρνουμε Χάρη, την τελευταία σε τούτη τη ζωή...

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Ο Χριστός και το ορφανοπαίδι Μίσα μαζί στη Φάτνη

Το παρακάτω περιστατικό συνέβη σ΄ένα ορφανοτροφείο στη Ρωσία, όπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα. Στο ορφανοτροφείο, λοιπόν, αυτό, πήγε παραμονές Χριστουγέννων ένας καθηγητής να μιλήσει στα παιδιά για τη μεγάλη αυτή γιορτή. Τα περισσότερα άπ’ αυτά άκουγαν για πρώτη φορά για το Χριστό και για τη Γέννηση του. Ένα αγοράκι έξι χρονών, ο Μίσα, άκουγε με ιδιαίτερη προσοχή τα λόγια του καθηγητή.
Στη συνέχεια δόθηκαν στα παιδιά υλικά για να φτιάξουν τη σπηλιά, τη φάτνη και όλα τα σχετικά.
Παρακολουθώντας ο καθηγητής τα χειροτεχνήματα των παιδιών, πρόσεξε κάτι πού του έκαμε εντύπωση σε εκείνο του Μίσα. Μέσα στη φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.
– Ο ένας είναι ο Χριστός, του είπε ο καθηγητής. Ποιό είναι το άλλο παιδάκι στην κούνια;
Τότε ο μικρός Μίσα άρχισε να του λέγει την ιστορία της Γέννησης του Χριστού πού πριν λίγο είχε ακούσει από το στόμα του καθηγητή, προσθέτοντας, όμως, και κάτι δικό του. Όταν έφτασε στο σημείο όπου η Θεοτόκος τοποθέτησε το βρέφος στη φάτνη συνέχισε με αυτά τα λόγια: «Τότε ο μικρός Χριστός γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω. Εγώ του είπα ότι δεν έχω ούτε μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε πουθενά για να μείνω. Τότε ο Χριστός μου είπε να μείνω μαζί του.
Εγώ τότε σκέφτηκα πώς δεν είχα κανένα δώρο να του δώσω, όπως οι άλλοι. Πώς θα με κρατούσε μαζί του;
Το μόνο δώρο πού μπορούσα να του προσφέρω ήταν να τον κρατήσω ζεστό. Γι΄ αυτό τον ρώτησα:
– Αν σε κρατάω ζεστό, είναι για σένα αυτό ένα καλό δώρο; Ο Ιησούς μου απάντησε:
– Αν με κρατήσεις ζεστό, αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο πού μου έχει δώσει κανείς ποτέ.
Έτσι μπήκα στη μικρή κούνια, κι αφού γύρισε και με κοίταξε ο Ιησούς μου είπε ότι μπορούσα να μείνω μαζί του για πάντα».
Όταν τέλειωσε την ιστορία ο μικρός Μίσα, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα πού έτρεχαν ασυγκράτητα στα μαγουλάκια του. Έσκυψε πάνω στο τραπέζι, κάλυψε το πρόσωπο με το χέρι κι έκλαιγε γοερά. Το μικρό ορφανό είχε βρει, επί τέλους, κάποιον πού δε θα τον εγκατέλειπε ποτέ, πού δε θα τον κακοποιούσε. Κάποιον πού θα του έλεγε να μείνει μαζί του για πάντα.

Η Γέννηση του Χριστού, το Μέγα Μυστήριον

Μυστήριον ξένον, λέγει ο Υμνωδός, τη Γέννηση του Χριστού, το να γεννηθεί σαν άνθρωπος, όχι κανένας προφήτης, όχι κανένας άγγελος, άλλα ο ίδιος ο Θεός! Ο άνθρωπος, θα μπορούσε να φθάσει σε μία τέτοια πίστη;
Οι φιλόσοφοι και οι άλλοι τετραπέρατοι σπουδασμένοι ήτανε δυνατὸ να παραδεχθούν ένα τέτοιο πράγμα; Απὸ την κρισάρα της λογικής τους δεν μπορούσε να περάσει η παραμικρὴ ψευτιά, όχι ένα τέτοιο τερατολόγημα! Ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής κι άλλοι τέτοιοι θαυματουργοί, που ήτανε και σπουδαίοι φιλόσοφοι, δεν μπορέσανε να τους κάνουνε να πιστέψουνε κάποια πράγματα πολὺ πιστευτά, και θα πιστεύανε ένα τέτοιο τερατολόγημα; Γι᾿ αυτὸ ο Χριστὸς γεννήθηκε ανάμεσα σε απλοὺς ανθρώπους, ανάμεσα σε απονήρευτους τσοπάνηδες, μέσα σε μία σπηλιά, μέσα στο παχνί, που τρώγανε τα βόδια.
Κανένας δεν τον πήρε είδηση, μέσα σε εκείνον τον απέραντο κόσμο, που εξουσιάζανε οι ρωμαίοι, για τούτο είχε πει ο προφήτης Γεδεών, πως θα κατέβαινε ήσυχα στον κόσμο, όπως κατεβαίνει η δροσιὰ απάνω στο μπουμπούκι του λουλουδιού, «ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον». Ανάμεσα σε τόσες μυριάδες νεογέννητα παιδιά, ποιος να πάρει είδηση το πιο πτωχὸ απὸ τα πτωχά, εκείνο που γεννήθηκε όχι σε καλύβι, όχι σε στρούγκα, αλλὰ σε μία σπηλιά; Και κείνη ξένη, γιατὶ την είχανε οι τσομπαναρέοι να σταλιάζουνε τα πρόβατά τους.
Το «ὑπερεξαίσιον καί φρικτὸν μυστήριον» της Γεννήσεως του Χριστού έγινε τον καιρὸ που βασίλευε ένας μοναχὰ αυτοκράτορας απάνω στη γη, ο Άγουστος, ο ανιψιὸς του Καίσαρα, ύστερα απὸ μεγάλη ταραχὴ και αιματοχυσία ανάμεσα στον Αντώνιο απὸ τη μία μεριά, και στον Βρούτο και τον Κάσσιο απὸ την άλλη. Τότε γεννήθηκε κι ο ένας και μοναχὸς πνευματικὸς βασιλιάς, ο Χριστός. Κι᾿ αυτὸ το λέγει η ποιήτρια Κασσιανὴ στο δοξαστικὸ που σύνθεσε, και που το ψέλνουνε κατὰ τον Εσπερινό των Χριστουγέννων: «Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ πολυαρχία τῶν ἄνθρωπων ἐπαύσατο. Καὶ Σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς ἁγνῆς ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται. Ὑπὸ μίαν βασιλείαν ἐγκόσμιον αἱ πόλεις γεγένηνται. Καὶ εἰς μίαν δεσποτείαν Θεότητος τὰ ἔθνη ἐπίστευσαν…».
Τη Γέννηση του Χριστού την προφητέψανε οι Προφήτες. Πρώτος απ᾿ όλους την προφήτεψε ο πατριάρχης Ιακώβ, τη μέρα που ευλόγησε τους δώδεκα υιούς του, και είπε στον Ιούδα «δεν θα λείψει άρχοντας απὸ τον Ιούδα μήτε βασιλιὰς απὸ το αίμα του, ως που να έλθει εκείνος, για τον όποιον είναι γραμμένο να βασιλεύει απάν᾿ απ᾿ όλους, κι αυτὸν τον περιμένουμε όλα τα έθνη». Ως τον καιρὸ που γεννήθηκε ο Χριστός, οι Ιουδαίοι, το γένος του Ιούδα, είχανε άρχοντες, δηλαδὴ κριτὲς και αρχιερείς, που ήτανε κ᾿ οι πολιτικοὶ άρχοντές τους. Αλλὰ τότε για πρώτη φορὰ έγινε άρχοντας της Ιουδαίας ο Ηρώδης, που ήτανε εθνικός και έβαλε αρχιερέα τον Ανάνιλον «αλλογενή», ενώ οι αρχιερείς είχανε πάντα μητέρα Ιουδαία. Τελευταίος Ιουδαίος αρχιερεὺς στάθηκε ο Υρκανός. Και οι άλλοι προφήτες προφητέψανε τη Γέννηση του Χριστού, προπάντων ο Ησαΐας.
Τη Γέννηση του Χριστού τη λένε οι υμνωδοὶ «τὸ πρὸ αἰώνων ἀπόκρυφον καὶ Ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον», κατὰ τα λόγια του Παύλου που γράφει: «Ἐμοὶ τῷ ἐλαχιστοτέρῳ πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη ἡ χάρις αὐτὴ ἐν τοῖς ἔθνεσιν εὐαγγελίσασθαι τὸν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ καὶ φωτίσαι πάντας τίς ἡ οἰκονομία τοῦ μυστηρίου τὸν ἀποκεκρυμμένου ἀπὸ τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, τῷ τὰ πάντα κτίσαντι διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα γνωρισθῇ νῦν ταῖς ἀρχαῖς καὶ ταῖς ἐξουσίαις ἐν τοῖς ἐπουρανίοις διὰ τῆς ἐκκλησίας ἡ πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. γ´ 8-10). Ο απόστολος Παύλος λέγει, πως αυτὸ το μυστήριο δεν το γνωρίζανε καθαρὰ και με σαφήνεια ούτε οι Άγγελοι, γι᾿ αυτὸ ο αρχάγγελος Γαβριὴλ με τρόμο το είπε στην Παναγία. Και στους Κολασσαείς γράφοντας ο θεόγλωσσος Παύλος, λέγει: «Τὸ μυστήριον τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν, νυνὶ ἐφανερώθη τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ, οἷς ἠθέλησε ὁ Θεὸς γνωρίσαι τὶς ὁ πλοῦτος, τῆς δόξης τοῦ μυστηρίου τούτου ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ὃς ἐστὶ Χριστὸς ἐν ἡμῖν ἡ ἐλπὶς τῆς δόξης».

Λέγει, πως φανερώθηκε αυτὸ το μυστήριο στους Αγίους, που θέλησε ο Θεὸς να το μάθουνε, και αυτοὶ θα το διδάσκανε στα έθνη; στους ειδωλολάτρες, που προσκυνούσανε για θεοὺς πέτρες και ζώα και διάφορα αλλὰ κτίσματα.
Εξακόσια χρόνια προ Χριστού ο βασιλιὰς Ναβουχοδονόσορ είδε στο όνειρό του, πως βρέθηκε μπροστά του ένα θεόρατο φοβερὸ άγαλμα, καμωμένο απὸ χρυσάφι, ασήμι, χάλκωμα, σίδερο και σεντέφι: Κι άξαφνα ένας βράχος ξεκόλλησε απὸ ένα βουνὸ και χτύπησε το άγαλμα και το ‘κανε σκόνη. Και σηκώθηκε ένας δυνατὸς άνεμος και σκόρπισε τη σκόνη, και δεν απόμεινε τίποτα. Ο βράχος όμως που τσάκισε το άγαλμα έγινε ένα μεγάλο βουνό, και σκέπασε όλη τη γη. Τότε ο βασιλιὰς φώναξε τον προφήτη Δανιὴλ και ζήτησε να τού εξηγήσει το όνειρο.
Κι ο Δανιὴλ το εξήγησε καταλεπτώς, λέγοντας πως τα διάφορα μέρη του αγάλματος ήτανε οι διάφορες βασιλείες, που θα περνούσανε απὸ τον κόσμο ύστερα απὸ τον Ναβουχοδονόσορα και πως στο τέλος ο Θεὸς θα αναστήσει κάποια βασιλεία που θα καταλύσει όλες τις βασιλείες, όπως ο βράχος που είχε δει στο ενύπνιο του εξαφάνισε το άγαλμα με τα πολλὰ συστατικά του: «Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασελέων ἐκείνων, ἀναστήσει ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν, ἥτις εἰς τοὺς αἰῶνας οὐ διαφθαρήσεται», «κάποιο βασίλειο, λέγει, που δεν θα καταλυθεί ποτὲ στους αιώνες των αιώνων».
Αυτή η βασιλεία η αιώνια, η άφθαρτη, είναι η βασιλεία του Χριστού, η βασιλεία της αγάπης στις ψυχὲς των ανθρώπων και ιδρύθηκε με την αγία Γέννηση του Κυρίου που γιορτάζουμε σήμερα. Και επειδή είναι τέτοια βασιλεία, γι᾿ αυτὸ θα είναι αιώνια, γι᾿ αυτὸ δεν θα χαλάσει ποτέ, όπως γίνεται με τις άλλες επίγειες και υλικὲς βασιλείες. Όπως ο βράχος μεγάλωνε κι έγινε όρος μέγα και σκέπασε τη γη, έτσι και το κήρυγμα του Ευαγγελίου ξαπλώθηκε σ᾿ όλη την οικουμένη, με το κήρυγμα των Αποστόλων:
«Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν».
Ώστε βγήκε αληθινὴ η αρχαιότερη προφητεία του Ιακώβ, πως σαν πάψει η εγκόσμια εξουσία των Ιουδαίων, θα έρθει στον κόσμο εκείνος που προορίστηκε, «ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν».
Σημείωσε πως οι Εβραίοι πιστεύανε πως η φυλή τους μονάχα ήταν βλογημένη, και πως ο Θεὸς φρόντιζε μονάχα γι᾿ αυτή, και πως οι άλλοι λαοί, «τα έθνη», ήταν καταραμένα και μολυσμένα κι ανάξια να δεχτούν τη φώτιση τού Θεού. Λοιπὸν είναι παράξενο να μιλά η προφητεία του Ιακώβ για τα έθνη, για τους ειδωλολάτρες θα περιμένουν τον Μεσσία να τους σώσει και μάλιστα να μη λέει καν πως τον αναμενόμενο Σωτήρα τον περιμένανε οι Ιουδαίοι μαζὶ με τα έθνη, αλλὰ να λέει πως τον περιμένανε μονάχα οι εθνικοί: «και αυτὸς προσδοκία εθνών». Όπως κι έγινε.
Γιατί, τη βασιλεία που ίδρυσε ο Χριστὸς στον κόσμο, τη θεμελίωσαν μεν οι απόστολοι, που ήταν Ιουδαίοι, αλλὰ την ξαπλώσανε και την στερεώσανε με τους αγώνες τους και με το αίμα τους οι άλλες φυλές, «τα έθνη».
Είναι ολότελα ακατανόητο, για το πνεύμα μας, το ότι κατέβηκε ο Θεὸς ανάμεσά μας σαν άνθρωπος συνηθισμένος και μάλιστα σαν ο φτωχότερος απὸ τους φτωχούς.
Αυτή τη μακροθυμία μονάχα άγιες ψυχὲς είναι σε θέση να τη νιώσουνε αληθινά, και να κλάψουνε απὸ κατάνυξη.
Φώτη Κόντογλου

Ο Ιησούς θα φανερώνεται σε όσους Τον αναζητούν

Ο Ιησούς φανερώθηκε, στους ποιμένες με αγγελική αποκάλυψη. Στους Μάγους με το άστρο του ουρανού. Και οι πρώτοι και οι δεύτεροι βρήκαν τον Ιησού και τον προσκύνησαν.
Ο Ιησούς τους δέχθηκε. Η αναζήτηση τους ήταν χωρίς κάποιο απώτερο σκοπό, άδολη.
Ο Ιησούς δεν κρύβεται, όπου κι αν βρίσκεται. Μπορεί κανείς να Τον ανακαλύψει, να Τον δει. Αρκεί μόνο να τον αναζητεί όπως οι ποιμένες και οι Μάγοι.
Ο Ιησούς θα φανερώνεται σε όσους Τον αναζητούν, και θα παραμένει κρυμμένος για όσους δεν Τον ποθούν. Εκείνοι που Τον αναζητούν θα απολαύσουν τη χαρά των ποιμένων και των Μάγων. Θα δουν το παιδίον Ιησού, τον Σωτήρα τους.

Αν έχεις πνευματική υγεία βλέπεις τον κόσμο καθαρά.

Δεν έχεις πνευματική υγεία, γι' αυτό σκέφτεσαι έτσι. Άν είχες πνευματική υγεία, θα έβλεπες και τα ακάθαρτα καθαρά.
Όπως θά έβλεπες τά φρούτα, έτσι θά έβλεπες και τήν κοπριά, γιατί ή κοπριά βοήθησε νά γίνουν τά φρούτα.
Όποιος έχει καλούς λογισμούς, έχει πνευματική υγεία και το κακό το μετατρέπει σε καλό. Θυμάμαι στην Κατοχή, όσα παιδιά είχαν γερό οργανισμό, έτρωγαν μέ όρεξη ένα κομμάτι μπομπότα καί ήταν όλο υγεία.
Ένω κάτι πλουσιόπαιδα, παρόλο πού έτρωγαν ψωμί μέ βούτυρο, επειδή δέν είχαν γερό οργανισμό, ήταν φιλάσθενα. Έτσι και στην πνευματική ζωή.
Ένας, άν έχη καλούς λογισμούς, καί νά τον χτυπήσης άδικα, θά πη: "Το επέτρεψε ό Θεός, γιά νά εξοφλήσω παλιά μου σφάλματα, δόξα τω Θεώ!".
Ένω ένας άλλος πού δέν έχει καλούς λογισμούς, καί νά πάς νά τον χαϊδέψης, θά νομίζη πώς πάς νά τον χτυπήσης. Πάρτε παράδειγμα άπό έναν μεθυσμένο. Άν είναι κακός, τά σπάζει όλα επάνω στο μεθύσι. Άν είναι καλός, ή θά κλαίη ή θά συγχωράη. Ένας μεθυσμένος έλεγε: "Χαρίζω άπό έναν κουβά λίρες σε όποιον μέ φθονεί"!
Άγιος Γέροντας Παΐσιος

Γίνε εγκρατής μέσα στη πόλη και κέρδισε τον ουρανό.

Συνήθως όταν µιλάµε για εγκράτεια, άσκηση, νηστείες, αγρυπνίες,
εκούσιες δοκιµασίες και σκληραγωγίες του σώµατος,
για έλεγχο της σάρκας, έλεγχο των παθών κλπ., έχουµε υπ' όψιν
τους ασκητές, τους ερηµίτες, τους αναχωρητές, τους µοναχούς,
δηλ. έναν άλλο κόσµο. Λέµε, ναι σωστά, καλά έκαναν οι ασκητές,
άλλωστε γι' αυτό έφυγαν απ' τον κόσµο, γιατί εδώ στη µεγαλούπολη,
αυτά φαντάζουν σαν εξωγήινα.
Είναι όµως αληθινή ή πλανεµένη η αντίληψη αυτή; Μήπως
περισσότερο από τους µοναχούς και ερηµίτες, ο άνθρωπος της
πόλης σήµερα, χρειάζεται να εµβαθύνει κι' αυτός σ' αυτές τις έννοιες,
διότι τα πράγµατα άλλαξαν δραµατικά γι' αυτόν; Μήπως µπροστά στις ατέλειωτες παγίδες της σύγχρονης ζωής, ναρκωτικά, κάπνισµα, αλκοόλ, χαρτοπαιξία, καταναλωτισµός, παχυσαρκία,
οικονοµική σπατάλη, ατέλειωτα µπαράκια, νυχτερινά κέντρα, κλπ. πρέπει να βρει τρόπους και µεθόδους, ώστε ν' απαλλαγεί απ' αυτά και κυρίως να µην είναι ευάλωτος, εύκολη λεία και εύκολο
θύµα όλων αυτών των παγίδων που καταστρέφουν τη ζωή µας; Ο προβληµατισµός αυτός έρχεται πλέον αυθόρµητα, διότι βλέπουµε ότι όλοι µας σε κάποια παγίδα ή σε πολλές πέσαµε και
θέλουµε να βγούµε, αλλά δεν ξέρουµε πώς, ή κι' αν δεν πέσαµε, φοβόµαστε µήπως πέσουµε αύριο. Άρα είναι σοβαρό το θέµα και πρέπει να το ερευνήσουµε. Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω εδώ.
Ο ασκητισµός της ερήµου
Ο ασκητισµός του τρίτου και τετάρτου αιώνα µ.Χ. στις ερήµους της Θηβαϊδας, Νιτρίας, κλπ. αναπτύχθηκε γρήγορα και πήρε µαζική µορφή. Νέοι άνθρωποι, αλλά και µεγάλοι, αναχωρούσαν
από τις πόλεις και χωριά στις βαθιές ερήµους. Εκεί επιδόθηκαν στην αυστηρή εγκράτεια, λίγο φαγητό, λίγο ύπνο, ποτέ έξοδο στην πόλη, καθόλου ανέσεις (ένα ξύλινο κρεβάτι όλα κι όλα), και
εργασία για να βγάζουν το ψωµί τους, (εργόχειρα, έπλεκαν καλάθια). Ο σκοπός τους ήταν να πλησιάσουν το Θεό περισσότερο και θεωρούσαν αναγκαίο να "σκοτώνουν" όλα τα πάθη τους πριν,
µέχρι να φθάσουν στο τελικό στάδιο: την απάθεια. Ήθελαν να φθάσουν στο σηµείο να ελέγχουν απόλυτα τη σάρκα και να φθάσουν στο σηµείο να µη µπορεί κανένα πάθος να τους απειλεί, να
αδιαφορούν πλήρως για τις ηδονές του κόσµου τούτου (πάσης φύσεως ηδονές) και όχι µόνο να µη τους απειλούν, αλλά να φθάσουν στο υψηλότερο σηµείο: "να µη τους συγκινούν καν". Αυτό
το ονόµαζαν "ακινησία παθών", η όπως είπα πριν "απάθεια", δηλ. τα πάθη και οι ηδονές της ζωής, να µη τους συγκινούν καν, να µη τους προβληµατίζουν καν, να τους αφήνουν αδιάφορους
πλήρως. Ετσι θα έφθαναν πιο εύκολα κοντά στο Θεό, ελεύθεροι από τις επιθυµίες της σάρκας.
Πάνω κάτω και µε λίγα λόγια, αυτή ήταν η φιλοσοφία του Χριστιανού ασκητή. Πέτυχαν το ακατόρθωτο, τον πλήρη έλεγχο
της σάρκας και των επιθυµιών τους. Αλλά τι σχέση έχουν όλα αυτά µε εµάς που ζούµε σε πόλεις, π.χ. στη Θεσσαλονίκη; Εκεί ήταν βαθειά έρηµος, εδώ είναι µεγαλούπολη µε χίλιους πειρασµούς,
µπορούν αυτά να εφαρµοσθούν ως ένα µέτρο, ή να προσαρµοσθούν
στον κάτοικο µιας µεγαλούπολης; είναι ουτοπία; ή µήπως εµείς ειδικά, χρειαζόµαστε ακόµα περισσότερο απ' αυτούς τους ασκητές τις µεθόδους τους, έστω προσαρµοσµένες στις δυνατότητές µας; Οι ατέλειωτες παγίδες και πειρασµοί της σύγχρονης πόλης
Πραγµατικά ατέλειωτοι. Ανέφερα στην αρχή µερικούς, να
µην επαναλαµβάνοµαι. Σηµασία έχει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι
σε κάποια παγίδα πέσαµε. Τί πρέπει να κάνουµε; Έλεγχο της
σάρκας, του σώµατος, των επιθυµιών µας. Να µάθουµε στη σάρκα
µας να υπακούει αµέσως στη λογική και οι ατέλειωτες επιθυµίες
της να ελέγχονται από εµάς και εύκολα να τις απορρίπτουµε.
Έτσι η πόλη πια δεν θα είναι ναρκοπέδιο αλλά θα την µετατρέψουµε
σε µια αόρατη έρηµο.
Ένας άγιος λέει "ουκ ο τόπος αλλ' ο τρόπος". ∆ηλ. αυτό
που σε κάνει ασκητή, αναχωρητή κλπ., δεν είναι ο τόπος, δηλ.
το Μοναστήρι ή η έρηµος, αλλά ο τρόπος και οι διαδικασίες που
χρησιµοποιείς για να τα καταφέρεις. ∆εν εννοώ βέβαια να φθάσουµε
στην "τυραννία της σάρκας", αλλά στο "παν µέτρον άριστον",
"διότι ουκ εδιδάχθηµεν να είµαστε σωµατοκτόνοι, αλλά
παθοκτόνοι" λέει ένας άλλος ασκητής. Ο σκοπός του ασκητή δεν είναι να σκοτώσει τη σάρκα, αλλά να τη δαµάσει, ώστε να υπακούει
στο µυαλό, στη λογική, όσο το δυνατόν πιο εύκολα. Γι' αυτό
υπερβολές ασκητών που θα µπορούσαν να σκοτώσουν το
σώµα, καταδικάσθηκαν από την εκκλησία µας.
Πώς µπορεί να εφαρµοσθεί η ασκητική της ερήµου
στην πόλη Θέλει προσοχή και "διάκριση". ∆ιάκριση σηµαίνει στην εκκλησιαστική
γλώσσα, να µπορείς να διακρίνεις το σωστό από το
λάθος, την υπερβολή από το µέτρο, την αρετή από την αµαρτία
κλπ. Θεωρείται σπουδαία αρετή, γιατί µας προστατεύει από τα
λάθη. Το πρώτο πράγµα που πρέπει να κάνουµε είναι η νηστεία.
Μ' αυτήν αρχίζει ο έλεγχος των παθών και της σάρκας. ∆εν εννοώ
νηστεία µε τη στενή έννοια. Νηστεία είναι και αν τρως Τετάρτη
και Παρασκευή κανονικά, αλλά τις θερµίδες που πρέπει,
που έτσι κι αλλιώς είναι λίγες, άρα κάνεις νηστεία, λες όχι στο
φαγητό, στη σάρκα, ενώ πεινάς ακόµη.
Γνωρίζω αρκετούς χριστιανούς και µοναχούς χοντρούς. Αυτοί
νηστεύουν Τετάρτη και Παρασκευή χωρίς να πεινάνε, διότι
τρώνε πολλή τροφή νηστήσιµη. Έτσι χοντραίνουν. Αυτό δεν είναι
άσκηση, δεν είναι νηστεία, είναι παραβίαση της νηστείας µε
"κόλπα". ∆εν κερδίζει τίποτα το άτοµο, δεν επιβάλλεται στο σώµα
του. Η πείνα είναι αυτή που σε κάνει να ελέγχεις τις επιθυµίες
σου. Αν δεν τη νιώσεις, δεν κέρδισες τίποτα. Αν ένας άνδρας κα
ταναλώνει π.χ. 1800 θερµίδες ηµερησίως, είναι πλήρης νηστεία.
Φθάνει αυτό. Αν µια γυναίκα καταναλώνει 1600 θερµίδες την ηµέρα,
είναι πλήρη νηστεία, δεν χρειάζεται ούτε ιδιαίτερη νηστεία
την Τετάρτη και Παρασκευή. Οι ασκητές βάζανε όρους στον εαυτό
τους: δεν θα βγω από το κελί µου για ένα χρόνο. ∆εν θα πάω
στην πόλη για δέκα χρόνια. Κάνε το ίδιο και σύ (µε διάκριση).
Πες: "αυτή την εβδοµάδα δεν θα βγω απόγευµα έξω καθόλου, θα
κάνω εντατικό διάβασµα στα Μαθηµατικά, που έχω ελλείψεις,
(εννοείται αυτό θα γίνει 3-4 φορές το χρόνο, όχι παραπάνω, όχι
στην υπερβολή). Οι ασκητές έκαναν ολονύκτιες αγρυπνίες στην
προσευχή. Επί 50 χρόνια αυτό, συνέχεια. Εσύ πες: Αυτές τις 10
ηµέρες αντί να κοιµάµαι 8 ώρες το 24ωρο, θα κοιµάµαι 5 ώρες
και οι υπόλοιπες τρεις θα διατίθενται στην µελέτη του µαθήµατος
που έχω δυσκολίες. Το ίδιο πράγµα είναι. Η ίδια άσκηση είναι.
Πάλι όµως θα πω ότι αυτό θα είναι 2-5 φορές το χρόνο, αλλιώς
γίνεται χωρίς διάκριση, πάµε πάλι στην υπερβολή που πάντοτε
ζηµιώνει το άτοµο. Οι ασκητές αγωνίζονταν για να µιλάνε λίγο
(σιωπή το έλεγαν), εσύ προσπάθησε να µην είσαι φλύαρος, πολυλογάς
και µάθε να λακωνίζεις (να µη πλατειάζεις). Ένα άτοµο
που είναι ολιγόλογο, είναι για όλους µας πιο γοητευτικό, ενώ ο
φλύαρος µας αποκρούει. Οι ασκητές πίστευαν στην ακτηµοσύνη,
δηλ. στην τέλεια έλλειψη ιδιοκτησίας, ακόµα και αντικειµένων.
Στο κελί τους υπήρχαν 4-5 πραγµατάκια, άκρως απαραίτητα και
τίποτα άλλο. Εσύ κτύπα τον καταναλωτισµό. Όταν πας στο
super-market, πάρε τα απαραίτητα (είναι τα µισά απ' όσα αγοράζεις
κάθε φορά). Ό,τι περίεργο και λαµπερό, αλλά άχρηστο βλέπεις
εκεί, µη το αγγίζεις. Μόλις πας στο σπίτι, εκεί θα καταλάβεις ότι σου είναι άχρηστο, τζάµπα ξόδεψες τα χρήµατα σου. Μη παίρνεις στο παιδί σου χίλια παιχνίδια, έστω κι αν κλαίει, πάρε
τα µισά καλλυντικά απ' ότι παίρνεις κλπ. Έτσι νάσαι σίγουρος ότι
η πράξη σου αυτή (αντικαταναλωτισµός), δε διαφέρει σε τίποτα
απολύτως από την απόλυτη ασκηµοσύνη των ερηµιτών. Γιατί ανάλογα
µε τις συνθήκες που επικρατούν, κρίνεται κάθε πράξη, αν
είναι ηρωϊκή ή όχι, και πόσο. ∆εν µιλώ εδώ για το χρηµατικό
κέρδος που θα έχεις βγαίνοντας από το Market, αλλά για το ψυχικό
κέρδος, επιβλήθηκες στον εαυτό σου, πάνω στα υλικά αγαθά.
Οι ερηµίτες βαδίζανε µε τα πόδια ολόκληρα χιλιόµετρα πάνω
στην άµµο της ερήµου για να πάνε σε κάποιο κελί ενός συνασκητή
τους. Χωρίς καµήλες, µέσα στον καυτό ήλιο. Έ, λοιπόν και
εσύ, αν αντί να πάρεις ταξί για τη πόλη, (απ' τη γειτονιά σου),
πας µε τα πόδια σου, έκανες την ίδια γενναία πράξη µε τον ασκητή
στους αµµόλοφους. Πάλι δεν αναφέροµαι στο οικονοµικό
κέρδος, αλλά σε βαθύτερο και ουσιαστικότερο κέρδος. Θέλεις να
χάσεις κιλά γιατί είσαι παχύσαρκος ή υπέρβαρος; Βάδιζε µιάµιση
ώρα ηµερησίως στην πόλη και µη πας στα κέντρα αδυνατίσµατος,
όπου µπαίνοντας σε µια µηχανή µέσα χάνεις κάµποσα
γραµµάρια. Πολλοί ξόδεψαν µικρές περιουσίες για ν' αδυνατίσουν.
Εσύ χάσε τα κιλά, χωρίς να δώσεις δραχµή, µε το βάδισµα
και λίγη τροφή και θα έχεις γίνει πιο δυνατός ψυχικά. Πάλι δε διαφέρεις
από τον ερηµίτη που διέσχιζε τους αµµόλοφους σε θερµοκρασία
53οC. Πράγµατι πόσο σοφή ήταν η φράση ενός Αγίου
ασκητή που είπε: "ουκ ο τόπος, αλλ' ο τρόπος κάνει τον ασκητή".
Τί Αιγυπτιακή ή Συριακή έρηµος, τί Θεσσαλονίκη ή Αθήνα, όταν
ακολουθείς τις ίδιες µεθόδους για τον έλεγχο των παθών και της σάρκας. Το Καλοκαίρι κάνει 3-4 φορές την ηµέρα ντους; Σκέψου
ότι οι ασκητές στα βάθη της ερήµου µε µαύρα ράσα και σε θερµοκρασίες
απίστευτες 50ο -57ο  (πλένονταν σπάνια και µάλιστα
ούτε µύριζαν άσχηµα, ούτε ήταν βρώµικοι) ε, εσύ λοιπόν κάνε
µία φορά ντους την ηµέρα, είναι η ίδια άσκηση, µάλιστα θα κάνεις
και καλό στο σώµα γιατί δε θα καταστρέψεις τη µικροβιακή
χλωρίδα µε το συνεχές σαπούνισµα, ώστε µετά να παθαίνεις συχνά
ουρολοιµώξεις κλπ. όπως παθαίνουν σήµερα οι άνθρωποι.
Βγήκες στα µαγαζιά και είδες τρία υπέροχα φορέµατα και τα θέλεις
και τα τρία; σκέψου ότι οι ασκητές αγόραζαν καινούργιο ράσο
κάθε 15 χρόνια και αγόρασε έτσι µόνο ένα φουστάνι. Κι' αυτό
είναι άσκηση, νικάς την επιθυµία σου να πάρεις και τ' άλλα δύο.
Γύρισες µεσηµέρι σπίτι σου και δε βρήκες φαγητό; µη µαλώνεις
τη σύζυγό σου, σκέψου ότι οι ερηµίτες έτρωγαν µόνο λίγο ψωµί
κι' αυτό µία φορά την ηµέρα, ή το πολύ δύο και έτσι κάνεις άσκηση
πραότητας και νηστείας. Νιώθεις αφόρητη µοναξιά, είτε
γιατί είσαι ανύπαντρος, είτε για άλλους λόγους; Σκέψου ότι οι
ερηµίτες έβλεπαν άνθρωπο 1 φορά το µήνα, δηλ. µόνο τον καµηλιέρη
που έρχονταν να αγοράσει το εργόχειρό τους, και να τους
φέρει αλεύρι και όσπρια.
Αυτοί τι απίστευτη µοναξιά θα έπρεπε να νιώθουν; Κι όµως
δεν ένιωθαν µοναξιά, (ή σπάνια την ένιωθαν, όπως αναφέρουν οι
ίδιοι), και όχι µόνο αυτό, αλλά επιζητούσαν την "αγία µοναξιά",
"την ησυχία του κελιού" όπως την έλεγαν αυτοί. Μοναξιά αφόρητη
τη λες εσύ, ησυχία του του κελιού την έλεγαν αυτοί και την
επεδίωκαν µ' ενθουσιασµό! "Απέφευγε τον περισπασµόν µετά
πολλών ανθρώπων, και είσελθε εις το ταµείον της ψυχής σου εις την ησυχίαν και γαλήνην του κελιού σου", γράφουν συγκεκριµένα.
Σ' εγκατέλειψε η σύζυγός σου ή η φίλη σου και νιώθεις κατάθλιψη;
Οι ερηµίτες είχαν 30-50 χρόνια να δουν έστω και µία γυναίκα
και ούτε που τους ένοιαζε! Αυτούς τους ένοιαζε το αντίθετο:
µη συναντήσουν καµιά γυναίκα και χάσουν την γαλήνη τους.
Έτσι θα διώξεις την κατάθλιψη.
Τα πάθη της πόλης και τα παραδείγµατα των ερηµιτών
Ο άνθρωπος της πόλης, όπως ανέφερα στην αρχή, περιτριγυρίζεται
από σωρεία παθών και απειλείται από πλήθος εξαρτήσεων.
Όσοι ήδη την πάτησαν, είναι πολύ δύσκολο γι' αυτούς
να βγουν από το φαύλο κύκλο του πάθους και της εξάρτησης.
Ίσως όµως µας βοηθήσουν να βγούµε, ή να µη µπούµε ποτέ, τα
παραδείγµατα της ερήµου. Ποιό είναι σήµερα το µεγαλύτερο
πρόβληµα της κοινωνίας µας; τα ναρκωτικά (εδώ είναι και το κάπνισµα
των τσιγάρων). Για ποιό λόγο παίρνει ναρκωτικά ο άνθρωπος
στην αρχή; για να αισθανθεί πιο όµορφα. Μα έχει χίλιες
δύο πηγές χαράς, διασκέδασης κλπ. γύρω του, κινηµατογράφος,
θέατρο, TV, καφετερία, γήπεδα, αθλοπαιδιές, µουσική, αυτοκίνητο,
µοτοσικλέτα, φιλενάδα, σχολείο και χίλια δύο άλλα όµορφα
πράγµατα. Και νιώθει απαίσια; ε, τότε εκείνοι οι ερηµίτες, µόνος
του ο καθένας πάνω σε ένα αµµόλοφο, γύρω του µόνο άµµος,
ουρανός και καυστικός ήλιος, αυτός ο ερηµίτης δεν παραπονήθηκε
ποτέ γα πλήξη. Το κέντρο ψυχαγωγίας του είναι όλο κι' όλο µια καλύβα από ξερά φοινικόφυλλα που πήρε από την όαση, (µη νοµίσεις όµως ότι τα κελιά τους τα έστηναν στις οάσεις, επίτηδες
έπρεπε νάναι µακριά σχετικά απ' αυτές). Μια καλύβα που µέσα
είχε µόνο µια κουβέρτα, ένα δοχείο για νερό κι ένα κοµµάτι ψωµί.
Η µόνη πολυτέλεια ήταν τα βιβλία τους, κι' αυτά 2-3, βασικά µόνο
την Αγία Γραφή είχαν. Τίποτα άλλο!! Εµείς γύρω µας έχουµε
ατέλειωτες πηγές ψυχαγωγίας που δεν ξέρουµε ποιά να διαλέξουµε.
Τί γιγάντια διαφορά! Σκέψου αυτά και θα δεις ότι δεν
χρειάζεσαι και "χηµικό φτιάξιµο", είτε µε ναρκωτικά, είτε µε τσιγάρο
νικοτίνης. Έστω ότι την πάτησες και εθίστηκες στην ηρωίνη
και λες ότι δεν µπορείς να τη νικήσεις γιατί έχεις µεγάλο σύνδροµο
στέρησης. Με άλλα λόγια δεν αντέχεις τον πόνο που προκαλεί
η στέρηση. Πόνο; τί ξέρεις από αληθινό πόνο; Ο ασκητής
από το πρωί ως το βράδυ κυνηγά µε πάθος τον πόνο να το βρει
και να κάνουν όµορφη παρέα µαζί. Γιατί χαίρεται όταν πονά ο
ασκητής, και ξέρει καλά το γιατί, γιατί το ψυχικό όφελος είναι τεράστιο.
Κυνηγά την πείνα, κυνηγά τη δίψα (γιατί και στο νερό έκαναν
άσκηση), κυνηγά το λιοπύρι, το καµίνι του ήλιου της ερήµου,
την παγωνιά της νύχτας της ερήµου (η θερµοκρασία πέφτει
κάτω απ' το µηδέν, κάθε βράδυ στην έρηµο κι' αυτός είναι µε ένα
σεντόνι επίτηδες). Φοβάσαι ν' αντιµετωπίσεις τον πόνο 20 ηµερών
(τόσο κρατά το σωµατικό σύνδροµο), όταν αυτοί περνούν 50
χρόνια πεινασµένοι, µόνοι τους, χωρίς καµιά συγγενική επίσκεψη,
χωρίς κανένα φίλο, χωρίς καµία ψυχαγωγία, βλέποντας ένα
άνθρωπο το µήνα, (τον τροφοδότη καµηλιέρη), οι διακοπές του
καλοκαιριού γι' αυτούς είναι το ψήσιµο στους 55οC κάτω από ένα
"ήλιο φονιά". Ποιά είναι τα σωµατικά σου συµπτώµατα στέρησης
για 20 µέρες, όσο κρατά η θεραπεία; τα ίδια και χειρότερα περνούν
όλο το καλοκαίρι στην έρηµο και το διάλεξαν οι ίδιοι και
περνούν 60 τέτοια καλοκαίρια και δεν διαµαρτύρονται και δε
βγάζουν λέξη µε παράπονο και ούτε που τα έδιναν σηµασία όλα
αυτά τα οδυνηρά, µόνο για ένα αγωνιούσαν: ένα και µοναδικό: τη
σωτηρία της ψυχής τους. Μόνο σ' αυτό µοιάζετε λίγο: ο ναρκοµανής
ζητά την σωτηρία και ελευθερία απ' τα ναρκωτικά, ο ερηµίτης
τη σωτηρία της ψυχής. ∆είξε λοιπόν και συ λίγη υποµονή,
λίγη γενναιότητα, λίγη αντοχή στο σωµατικό και ψυχικό πόνο.
Εσύ αυτό θα το κάνεις για 20 µέρες και τέλος. Αυτοί θα το κάνουν
για 60 ή 70 χρόνια!!! Σκέψου το καλά αυτό και θα νιώσεις
ντροπή που δεν νικάς τις εξαρτήσεις σου, επειδή τρέµεις τον πόνο
του συνδρόµου! Όλα τα παραπάνω ας τα σκεφθεί και ο καπνιστής,
σ' αυτόν 4 ηµέρες κρατά το σωµατικό σύνδροµο στέρησης.
Είσαι αλκοολικός επειδή σ' εγκατέλειψε η φίλη ή η σύζυγος;
Σου είπα και πριν, αυτοί ζουν ολοµόναχοι για 60 χρόνια παρέα
µε τους κόκκους της άµµου, τις αµµοθύελλες και τον ζεµατιστό
ήλιο. Κι' όµως το αλκοόλ, απαγορεύεται τελείως γι' αυτούς,
που να το βρουν άλλωστε!
Είσαι µανιακός χαρτοπαίκτης και αν δεν παίξεις "τρελαίνεσαι;"
Σκέψου τη δική σου "τρέλα" µπροστά στη δική τους και θα
νιώσεις ντροπή! Πλησιάζει η νύχτα και τρέµεις ολόκληρος από το
στερητικό σύνδροµο της τράπουλας (όπως ακριβώς το περιγράφει
ο Ντοστογιέφσκι στο "χαρτοπαίκτη"), σκέψου ότι ο ερηµίτης,
µόλις νύχτωνε, δεν τον περίµενε κανένας, µόνο η παγωνιά που
έπεφτε, ο ίδιος πεινασµένος πήγαινε για ολονύκτια αγρυπνία προσευχής, ενώ τα αγρίµια (συνήθως τσακάλια της ερήµου) ούρλιαζαν
έξω από το κελί. Κι' όµως ήταν 20 φορές πιο ευτυχισµένος
από σένα! Χωρίς να έχει τίποτα. Μόνο τον Θεό. Εσύ καπνιστή
που κάθε 30' βάζεις ένα τσιγάρο στο στόµα, τί επικαλείσαι;
την ανία, την πλήξη και ρουτίνα; Ότι δεν έχει έντονες συγκινήσεις
η ζωή κάθε 30'; Σκέψου µόνο, ότι εσύ για να βγάλεις τη ζωή θέλεις
τσιγάρο κάθε 30' για να σε βοηθήσει, εκείνος ο αναχωρητής
στους αµµόλοφους τί είχε κάθε 30' για ν' αντέξει τη ζωή; Τί έντονη
συγκίνηση; Ή έστω τί ελάχιστη συγκίνηση; Την οµορφιά της
άµµου; Ή τον ήλιο που αν τον κοίταζε τυφλώνονταν; Ή την "αρχιτεκτονική"
της καλύβας του; ∆εν είχε απολύτως τίποτα για να
περάσει η ζωή του. Μόνο το Θεό, που όµως ούτε αυτόν έβλεπε.
Αν εσύ παίρνεις κάθε 30' νικοτίνη, αυτός έπρεπε κάθε 15' να
παίρνει κάτι πιο ισχυρό για να τα βγάζει πέρα στην ερηµιά. Κι'
όµως! Ούτε µια στάλα κρασάκι δεν διέθετε (αν και µπορούσε να
το έχει). Νιώθεις όπως λες αµηχανία, δεν έχεις τί να κάνεις τα
χέρια σου κλπ. κλπ. Εκείνος τί από αυτά που ζητάς είχε; Και δεν
είχε τίποτα από τα χιλιάδες που έχεις εσύ. Άραγε σου λένε τίποτα
αυτοί οι παραλληλισµοί; Σου λένε τίποτα αυτά τα παραδείγµατα
από την έρηµο; Αν ναι, καλώς, αν όχι, σηµαίνει ότι δεν τοποθετείται
για 6 µόνο ώρες στη θέση του ερηµίτη, να δεις και να
νιώσεις µόνος σου τη "σκληρότητα της ζωής" του ασκητή, που
µόνος του επέλεξε. Νιώθει άγχος ο σύγχρονος άνθρωπος λόγω
της πολυσύνθετης και πολυπλοκότατης ζωής του; Νιώθει stress
διότι δεν προλαβαίνει µέχρι το βράδυ να τελειώσει τις δουλειές
και εκκρεµότητές του; Ας απλοποιήσει τη ζωή του, ας βγάλει άχρηστες
δραστηριότητες και ας θυµάται ότι ο ερηµίτης απλοποί ησε τόσο τη ζωή του, ώστε ούτε µία εκκρεµότητα να µην έχει. Αςµη φθάσει στο επίπεδο υπεραπλοποιήσεων της ζωής του ερηµίτη,
αλλά ας βρει το µέτρο. Έχεις φοβίες αόριστες; Σκέψου να ζεις
µόνος τελείως στην έρηµο και ο πιο κοντινός ασκητής να είναι 70
χιλιόµετρα από σένα. Κι' όµως δεν φοβόντουσαν τίποτα, ούτε τις
δηλητηριώδεις αράχνες, δηλητηριώδεις σκορπιούς (από σκορπιούς
είναι γεµάτη η έρηµος), ούτε τα δηλητηριώδη φίδια (τις
ασπίδες όπως τις ονόµαζαν). Ο πιο κοντινός γιατρός; µόνο 400
χιλιόµετρα από την καλύβα! Φόβος για το αύριο; Αν ασθενήσεις,
αν έρθει ανεργία, αν, αν...; Αυτοί ενώ θα έπρεπε να είχαν 1000
φορές περισσότερο άγχος, δεν ένιωθαν ποτέ κάτι τέτοιο. "Ο Θεός
µας φροντίζει" έλεγαν. Αν αρρώσταινε ο καµηλιέρης που έρχονταν
κάθε µήνα, τί θα έτρωγαν; Πέρα βρέχει! Ο Θεός µας φροντίζει
έλεγαν και τελείωναν όλα εκεί. Αλλόκοτοι άνθρωποι, εξωγήινοι
θα µου πείτε. Συµφωνώ, αλλά άγιοι αλλόκοτοι!!! Αλλά ελεύθεροι
απ' όλα τα πάθη, τις εξαρτήσεις και προβλήµατα που βασανίζουν
εµάς τους "µη αλλόκοτους". Αλλόκοτοι για µας, λογικοί
για το Θεό. Το δεύτερο µετράει. Εµείς είµαστε λογικοί για το Θεό
που πέφτουµε µε ευκολία σ' όποια παγίδα µας στήσουν;
Επίλογος
Προσπαθήσαμε µε συγκριτική µέθοδο να εξετάσουμε δύο κόσµους,
δύο είδη ανθρώπων και πως αντιδρούσαν και έλυναν τα
προβλήµατα οι µεν (ασκητές), πώς αντιδρούµε και λύνουµε τα
προβλήµατα εµείς (οι κάτοικοι των πόλεων). Ο ένας είναι ο κόσµος των στερήσεων, των ασκήσεων της ερήµου, ο άλλος ο κόσµος
της ηδονής (παντός είδους), των απολαύσεων των "φτιαξιµάτων"
και της ψυχαγωγίας, ο κόσµος µας σήµερα δηλαδή! Ζούµε
σ' ένα κόσµο - ναρκοπέδιο σ' ένα κόσµο - παγίδα και ζητήσαµε
βοήθεια για διέξοδο από παγίδες - εξαρτήσεις κλπ. από τα
παραδείγµατα της ζωής των ερηµιτών. Καταλήξαµε ότι πρέπει να
βάλουµε στη ζωή µας ένα µέρος του ασκητισµού, να γίνουµε ασκητές
ως ένα βαθµό βέβαια, ερηµίτες και αναχωρητές για ν' απαλλαγούµε
από τα ηλίθια βάσανά µας που µόνοι µας δηµιουργούµε!
∆εν χρειάζεται εµείς να κάνουµε τα ακραία κατορθώµατά
του, άλλωστε αν εφαρµόσουµε αυτά στην πόλη, µόνο ζηµία θα
πάθουµε, αλλά να βάλουµε ένα µόνο, ένα µικρό µέρος από τον
τρόπο ζωής τους στον δικό µας, θα πάψει η ζωή µας όλη να είναι
µια ηδονοθηρία (από εκεί ξεκινούν τα προβλήµατα µας), θα δούµε
ότι "απόλαυση;" δεν προκαλεί µόνο ο ευδαιµονισµός αλλά και
η εγκράτεια. Αν η εγκράτεια ήταν µόνο πόνος, µάλλον ούτε οι
ασκητές θα την άντεχαν. Την άντεξαν όµως γιατί ναι µεν στερεί
απολαύσεις από τη σάρκα, γεµίζει όµως µε άλλου είδους απολαύσεις
(πνευµατικές), την ψυχή µας. Βέβαια επειδή µάθαµε µόνο
τις υλικές και καταναλωτικές απολαύσεις να θεωρούµε ηδονές,
µας φαίνεται περίεργο ή παρηγοριά η έννοια "πνευµατική
απόλαυση". Πόσο έξω πέφτουµε! Η σωµατική απόλαυση (παντός
είδους) κρατά πάντα λίγο έως ελάχιστα και την πληρώνουµε
πολλές φορές ακριβά, ενώ η πνευµατική απόλαυση είναι συνεχής,
όχι διακεκοµµένη και έχει την ίδια ισχύ και µεγαλύτερη από
την υλική απόλαυση. Πρέπει όµως να το ζήσουµε για να το πιστέψουµε.
Αξίζει η δοκιµή! 

Ο Δρόμος της ευτυχίας περνά μέσα από την καθαρή καρδιά

Τίποτα δὲν εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν καθαρὴ καρδιά, γιατί μία τέτοια καρδιὰ γίνεται θρόνος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τί εἶναι ἐνδοξότερο ἀπὸ τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ;Ἀσφαλῶς τίποτα. Λέει ὁ Θεὸς γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν καθαρὴ καρδιά: «Θὰ κατοικήσω ἀνάμεσά τους καὶ θὰ πορεύομαι μαζί τους. Θὰ εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου». (Β’ Κόρ. 6, 16).
Ποιοὶ λοιπὸν εἶναι εὐτυχέστεροι ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους; Καὶ ἀπὸ ποιὸ ἀγαθὸ μπορεῖ νὰ μείνουν στερημένοι; Δὲν βρίσκονται ὅλα τ’ ἀγαθὰ καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὶς μακάριες ψυχές τους; Τί περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ ἀλήθεια, τίποτα! Γιατί ἔχουν στὴν καρδιά τους τὸ μεγαλύτερο ἀγαθό: τὸν ἴδιο τὸ Θεό!
Πόσο πλανιοῦνται οἱ ἄνθρωποι ποὺἀναζητοῦν τὴν εὐτυχία μακριὰ ἀπὸ τὸνἑαυτό τους, στὶς ξένες χῶρες καὶ στὰ ταξίδια, στὸν πλοῦτο καὶ στὴ δόξα, στὶς μεγάλες περιουσίες καὶ στὶς ἀπολαύσεις, στὶς ἡδονὲς καὶ σ’ ὅλες τὶς χλιδὲς καὶ ματαιότητες, ποὺ κατάληξή τους ἔχουν τὴν πίκρα! Ἡ ἀνέγερση τοῦ πύργου τῆς εὐτυχίας ἔξω ἀπὸ τὴν καρδιά μας, μοιάζει μὲ οἰκοδόμηση κτιρίου σὲ ἔδαφος ποὺ σαλεύεται ἀπὸ συνεχεῖς σεισμούς. Σύντομα ἕνα τέτοιο οἰκοδόμημα θὰσωριαστεῖ στὴ γῆ…
Ἀδελφοί μου! Ἡ εὐτυχία βρίσκεται μέσα στὸν ἴδιο σας τὸν ἑαυτό, καὶ μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ τὸ κατάλαβε αὐτό. Ἐξετᾶστε τὴν καρδιά σας καὶ δεῖτε τὴν πνευματική της κατάσταση. Μήπως ἔχασε τὴν παρρησία της πρὸς τὸ Θεό; Μήπως ἡ συνείδηση διαμαρτύρεται γιὰ παράβαση τῶν ἐντολῶν Του; Μήπως σᾶς κατηγορεῖ γιὰ ἀδικίες, γιὰ ψέματα, γιὰ παραμέληση τῶν καθηκόντων πρὸς τὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον; Ἐρευνῆστε μήπως κακίες καὶ πάθη γέμισαν τὴν καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αὐτὴ σὲ δρόμους στραβοὺς καὶ δύσβατους…

Δυστυχῶς, ἐκεῖνος ποὺ παραμέλησε τὴν καρδιά του, στερήθηκε ὅλα τ’ ἀγαθὰκι ἔπεσε σὲ πλῆθος κακῶν. Ἔδιωξε τὴ χαρὰ καὶ γέμισε μὲ πίκρα, θλίψη καὶστενοχώρια. Ἔδιωξε τὴν εἰρήνη καὶ ἀπόκτησε ἄγχος, ταραχὴ καὶ τρόμο. Ἔδιωξε τὴν ἀγάπη καὶ δέχτηκε τὸ μίσος. Ἔδιωξε, τέλος, ὅλα τὰ χαρίσματα καὶ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ δέχτηκε μὲ τὸ βάπτισμα, καὶ οἰκειώθηκεὅλες τὶς κακίες ἐκεῖνες, ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἐλεεινὸ καὶ τρισάθλιο.
Ἀδελφοί μου! Ὁ Πολυέλεος Θεὸς θέλει τὴν εὐτυχία ὅλων μας καὶ σ’ αὐτὴ καὶ στὴν ἄλλη ζωή. Γί’ αὐτὸ ἵδρυσε τὴν ἁγία Του Ἐκκλησία. Γιὰ νὰ μᾶς καθαρίζει αὐτὴ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, νὰ μᾶς ἁγιάζει, νὰ μᾶς συμφιλιώνει μαζί Του, νὰ μᾶς χαρίζει τὶς εὐλογίες τοῦ οὐρανοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνοιχτὴ τὴν ἀγκαλιά της, γιὰ νὰ μᾶς ὑποδεχθεῖ. Ἂς τρέξουμε γρήγορα ὅσοι ἔχουμε βαριά τη συνείδηση. Ἂς τρέξουμε καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναιἕτοιμη νὰ σηκώσει τὸ βαρὺ φορτίο μας, νὰ μᾶς χαρίσει τὴν παρρησία πρὸς τὸ Θεό, νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας μὲ εὐτυχία καὶ μακαριότητα…
Αγίου Νεκταρίου

Περιγραφές του παραδείσου

Όλες οι περιγραφές τού παραδείσου από αγίους συμφωνούν μεταξύ τους. Ό όσιος Γρηγόριος ό Σιναΐτης λέει ότι ό παράδεισος είναι τόπος πολύ ψηλός, ώς τόν τρίτο ουρανό, ότι είναι φυτεμένος από τόν Θεό μέ κάθε λογής ευωδιαστά φυτά καί δένδρα, πάντοτε γεμάτα άνθη καί καρπούς, καί ότι διασχίζεται από έναν ποταμό, πού μοιράζεται σε τέσσερις άλλους.
Ό όσιος Ίωάσαφ, βασιλιάς της Ινδίας, απόστολος τού Χριστού καί, τέλος, αναχωρητής της έρημου, αξιώθηκε να δει τόν παράδεισο. Κάποτε, έπειτα από πολύωρη προσευχή μέ δάκρυα καί γονυκλισίες, σάν να τόν πήρε ένας ελαφρός ύπνος. Βλέπει τότε να τόν αρπάζουν κάποιοι φοβεροί άνδρες καί να τόν περιφέρουν σε τόπους πού ποτέ ώς τότε δεν είχε δει. Τελικά τόν έφεραν σε μια πολύ μεγάλη πεδιάδα, πού ήταν γεμάτη ωραία κι ευωδιαστά λουλούδια.
Εκεί είδε φυτά κάθε λογής, μέ καρπούς παράξενους καί θαυμαστούς, ωραίους στη θέα καί ελκυστικούς στην αφή. Τά φύλλα των δένδρων θρόιζαν απαλά καί μελωδικά από μια λεπτή αύρα καί, μέ την κίνησή τους, σκόρπιζαν μιαν υπέροχη ευωδία. Υπήρχαν εκεί καί θρόνοι κατασκευασμένοι από καθαρό χρυσάφι καί πολύτιμα πετράδια, πού λαμποκοπούσαν, καί ανάκλιντρα στρωμένα μέ ασυνήθιστα σκεπάσματα, πού ή ομορφιά τους ξεπερνούσε κάθε περιγραφή. Έτρεχαν καί νερά κρυστάλλινα, πού χαιρόσουν να τά βλέπεις. Οι φοβεροί εκείνοι άνδρες οδήγησαν τόν όσιο Ίωάσαφ μέσ’ από τή θαυμαστή εκείνη πεδιάδα σε μια πόλη.
Ήταν ή επουράνια Ιερουσαλήμ, πανέμορφη καί ολόλαμπρη. Ό όσιος, γεμάτος πνευματική χαρά καί αγαλλίαση, δεν ήθελε να επιστρέψει στη γή. Αλλά οι οδηγοί του τού είπαν ότι σ’ αυτούς τούς φωτεινούς τόπους αξιώνονται να κατοικήσουν μόνο όσοι ασκούνται με πολλούς κόπους καί ίδρωτες. Ύστερα τόν μετέφεραν στούς φοβερούς τόπους τών αιώνιων βασάνων. Όταν τούς είδε κι αυτούς, συνήλθε.

Ο σατανάς πολεμά τον άνθρωπο με πονηριά

Γιατί έχει ο σατανάς τόση δύναμη να πολεμά τον άνθρωπο και γιατί παραχωρεί ο Θεός να πειράζεται και να εξαπατάται από την αμαρτία το πλάσμα Του;
Ο σατανάς δεν έχει την δύναμη και την άδεια να κυριεύη, να ξεγελά ή να εξαναγκάζη την θέλησι του άνθρωπου για την αμαρτία. Αυτός μόνο τον πειράζει με κάθε είδους τεχνάσματα, φαντασίες, ενθυμήσεις, με τις αισθήσεις, με τις φυσικές αδυναμίες, με την ηδονή του κόσμου, με τους λογισμούς κ.λ.π. Ο σατανάς ουδέποτε φανερώνει στον άνθρωπο το πρόσωπό του, δεν αποκαλύπτεται κατευθείαν σαν εχθρός στον άνθρωπο.
Αλλά τον πολεμά κρυφά ή φανερά ή με τους κακούς ανθρώπους, χρησιμοποιώντας κάθε είδους τεχνά­σματα πονηρά, ώστε να μην αποκαλυφθή ο ίδιος, διότι ο σκοπός του είναι η πτώσις μας στην αμαρτία και η απώλειά μας. Αυτός ονομάζεται πειρασμός και πατήρ του ψεύδους διότι με τους πειρασμούς και τις ψεύτικες παγίδες του θέλει να μας οδηγήση στην αμαρτία. Ο σατανάς ακόμη εκβιάζει την θέλησί μας, υποδαυλίζει τα πάθη και τις σαρκικές ορέξεις της ψυχής και του σώματος, δημιουργεί αφορμές για την εκτέλεσι αμαρτιών, μας στριφογυρίζει πάντοτε τον νου στις πτώσεις μας, αλλά δεν έχει την θέληση και άδεια από τον Θεό να μας πιέση για την διάπραξι της αμαρτίας, διότι τότε δεν θα είχαμε καμμιά ένοχη, ούτε τιμωρία και κανείς δεν θα λυτρωνόταν από τις παγίδες του.
Όμως, εάν ο άνθρωπος εξασθενή κατά την θέ­λησί του και την προσευχή, εάν γλυκαίνεται από τα δελεάσματα του διαβόλου και συγκατατίθεται στην αμαρτία, τότε δεν είναι γι” αυτό ένοχος ο διάβολος, αλλά ο άνθρωπος. Γι” αυτό του δόθηκε φύλαξ άγγελος για να τον βοηθή, να του χαρίζη την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, να τον ενισχύη, να τον οδηγή στην εκκλησία, στην εξομολόγησι, δηλαδή στην κάθαρσι των αμαρτιών του και ο Πνευματικός να τον συμβουλεύη και να τον συγχωρή. Γι” αυτό του υπόσχεται και μισθό, εάν νικήση, ή τιμωρία, εάν νικηθή. Ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να πειράζη τον άνθρωπο, για να τον κάνη δυνατώτερο στην πίστι και ο άνθρωπος να έχη όλη την φροντίδα της σωτηρίας του μόνο στον Θεό, και όχι στις δυνάμεις του. Επίσης ο πιστός άνθρω­πος, όταν αγωνίζεται περισσότερο, θα έχη περισσότερο μισθό από τον Θεό. Ο Θεός αφήνει τον σατανά να πειράζη τον άνθρωπο αλλά δεν επιτρέπει στον διάβολο να τον πειράξη παραπάνω από τις δυνάμεις του (Α” Κορ. 10,13). Μόνο ο υπερήφανος και άπιστος αφήνεται από τον Θεό να πειράζεται από τον διάβολο μέχρις ότου ταπεινωθή και ζητήση την βοήθεια του Θεού και των λειτουργών Του. Στον άνθρωπο όμως του προσφέρεται η δύναμις να νικήση και απομακρύνη τον διάβολο (Εφ. 6,11 Πέτρου 5,9).
Ποια είναι τα σπουδαιότερα όπλα με τα οποία νικούμε τους πειρασμούς του διαβόλου;
— Δύο είναι τα μεγαλύτερα όπλα με τα οποία νικούμε όλες τις διαβολικές παγίδες. Πρώτα είναι η αγία προσευχή και μετά η ταπείνωσις. Προσευχόμεθα πάντοτε στον Ουράνιο Πατέρα μας, λέγοντας:-«Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού» (Ματθ. 6,13). Δηλαδή ζητάμε από τον Θεό να μη επιτρέψη να πειρασθούμε υπεράνω των δυνάμεών μας και να μας λύτρωση απ” όλες τις παγίδες του πονηρού. Οπότε λοιπόν, σε κάθε πειρασμική περίστασι πρέπει να προσευχώμεθα με επιμονή, με δάκρυα, με νηστεία και με συντετριμμένη καρδιά. Οι Πατέρες μάς συνιστούν να λέγωμεν πάντοτε την ευχή του Ιησού, ιδιαίτερα σε καιρό του πειρασμού, διότι το όνομα του Κυρίου βγαίνει σαν ένα σπαθί από την καρδιά μας και φονεύει τους νοητούς εχθρούς.
Το δεύτερο όπλο κατά των διαβολικών επιθέσεων είναι η ταπείνωσις. Άκουσε τι λέγει ο Δαβίδ: «Εταπεινώθην και έσωσέ με ο Κύριος» (Ψαλμ. 114,6). Όταν είμεθα περικυκλωμένοι από πάθη και πειρασμούς να ταπεινούμεθα από τα βάθη της καρδίας μας, δηλαδή, να θεωρούμε τους εαυτούς μας τους πιο αμαρτωλούς, λέγοντας ότι για τις αμαρτίες μας και την υπερηφάνειά μας πειραζώμεθα και τότε θα φύγη ο διάβολος από κοντά μας, διότι το ισχυρότερο πυρ, που κατακαίει τον διάβολο είναι η ταπείνωσις, η προσευχή, τα δά­κρυα και η νηστεία. Άλλα όπλα σε περίοδο πειρασμών είναι: Η καρτερική στους πειρασμούς υπομονή, η συχνή εξομολόγησις των λογισμών, η ανάγνωσις των ιερών βιβλίων, η αποφυγή αφορμών για αμαρτίες, η Θεία Κοινωνία, η σιωπή, η αποδέσμευσις από τα εγκόσμια έργα και άλλα.

Η Εκκλησία του Χριστού είναι μόνο η Ορθοδοξία

Στό παρόν κείμενό μας παραθέτουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τίς τελευταῖες συνεντεύξεις τύπου, πού ἔδωσε ἐξομολογητικά, θαρρετά, ὁμολογιακά, προτοῦ κοιμηθεῖ ἐν Κυρίῳ, ὁ μακαριστός Σέρ Στῆβεν Ράνσιμαν, Ἄγγλος Βυζαντινολόγος, ἱστορικός, θεολόγος, παγκοσμίως γνωστός γιά τό θεολογικό, ἱστορικό, βυζαντινολογικό, συγγραφικό του ἔργο. Τά περισσότερ βιβλία του μεταφράστηκαν σέ πολλές γλῶσσες παγκοσμίως, φυσικά καί στήν Ἑλληνική γλῶσσα. Σεβόταν καί ἐκτιμοῦσε, βέβαια, ὅπως ἔλεγε συχνά, τό Ἅγιον Ὄρος καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὡς θεσμό, τά ὁποῖα συχνά ἐπισκεπτόταν, γιά λόγους ἱστορικούς καί ἐπιστημονικούς. Αἰωνία του ἡ μνήμη!
Ἡ θεολογική λέξη «θρησκεία» ἀναφέρεται ὀρθοδόξως καί ἀνατολικῶς στά σχίσματα, στίς αἱρέσεις, στίς εἰδωλολατρεῖες, στά ἄλλα θρησκεύματα, ἐκτός ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία ποτέ μά ποτέ δέν ἦταν «θρησκεία», ἀλλά, σύμφωνα μέ τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι τό Ἅγιο Σῶμα τοῦ ζωντανοῦ Χριστοῦ, ὀργανικά δεμένη μέ τήν Ἁγία Τριάδα, ἐν Πατρί, ἐν Υἱῷ καί Λόγῳ τοῦ Θεοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, πραγματικά, θεϊκά.
Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι θεία ἐπέμβαση ἀπό τόν Οὐρανό σ’ἐμᾶς. Ἐνῶ ἡ «θρησκεία» εἶναι πεπτωκυῖα, κατασκευασμένη ἀπό ἀμεταμόρφωτους, ἀμετανόητους, χωρίς θεία ἄκτιστη Χάρη, χωρίς ἀποστολική διαδοχή, χωρίς ἔγκυρα μυστήρια, ἀνθρώπους καί συστήματα, κυρίως διαβολικά, γιά νά πλανέψουν, νά ἀπελπίσουν, νά δώσουν ψεύτικες χαρές καί ἐλπίδες στούς ἀνθρώπους, πού διψοῦν νά βροῦν τήν πραγματική Ἀλήθεια καί Ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔλεγε σέ ἕνα γραπτό του κείμενο ὁ ἅγιος Κυπριανός Καρθαγένης : «Ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία ψυχῶν καί σωμάτων παντελῶς». «Extra Ecclesia, nullus sallus».
Ὁ ἀείμνηστος Σέρ Στῆβεν Ράνσιμαν στή συνέντευξή του αὐτή ἀναφέρεται καταχρηστικῶς σέ Ἀγγλικανική Ἐκκλησία, Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία, προτεσταντικές ὁμολογίες καί ἄλλες Ἐκκλησίες, ὅμως ὁ ἴδιος δέν πίστευε ὅτι εἶναι πραγματικές Ἐκκλησίες. Πίστευε ὅτι αὐτές εἶναι αἱρέσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ὄχι Ἐκκλησίες.
Λέγει, λοιπόν, ὁ Σέρ Στῆβεν Ράνσιμαν : «Ἔχω μεγάλο σεβασμό γιά τά χριστιανικά δόγματα καί κυρίως γιά τήν Ὀρθοδοξία, διότι μόνο ἡ Ὀρθοδοξία ἀναγνωρίζει πώς ἡ θρησκεία εἶναι μυστήριο. Οἱ ρωμαιοκαθολικοί (Παπικοί, Λατῖνοι) καί οἱ κάθε εἴδους προτεστάντες θέλουν νά τά ἐξηγήσουν ὅλα μέ τό ἀμεταμόρφωτο μυαλό καί τήν λογική τους. Εἶναι ἄσκοπο νά πιστεύεις σέ μιά θρησκεία, θεωρῶντας ὅτι αὐτή ἡ θρησκεία θά σέ βοηθήσει νά τά καταλάβεις ὅλα μέ τήν ἀνθρώπινη λογική καί τήν πεπτωκυῖα φιλοσοφική σκέψη καί διάνοια. Ὁ σκοπός τῆς θρησκείας εἶναι ἀκριβῶς νά μᾶς βοηθήσει νά κατανοήσουμε τό γεγονός ὅτι δέν μποροῦμε νά τά κατανοήσουμε ὅλα ἀνθρωπίνως. Νομίζω πώς ἡ Ὀρθοδοξία συντηρεῖ αὐτό τό πολύτιμο αἴσθημα τοῦ θεϊκοῦ μυστηρίου… Μερικές φορές – τί νά πῶ; – αἰσθάνομαι πολύ ἀπογοητευμένος ἀπό τίς ἄλλες Ἐκκλησίες (Παπισμός, προτεσταντικές ὁμολογίες, Μονοφυσιτισμός) ἰδιαίτερα τῆς Δύσεως (ὄχι μόνο γεωγραφικά, ἀλλά κυρίως τροπικά, θεολογικά, ἐκκλησιολογικά, πνευματικά, πολιτιστικά).
Ὅμως, χαίρομαι μέ τήν σκέψη ὅτι ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΚΑΤΟ (100) ΧΡΟΝΙΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΟΥ ΘΑ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ, Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ.
Ἡ Ἀγγλικανική Ἐκκλησία εἶναι σέ πολύ κακά χάλια. Ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία (Ὁ Παπισμός, Λατινισμός) χάνει συνεχῶς ἔδαφος, πνευματικά καί θεολογικά. Ἀλλά, εὐτυχῶς ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Μοῦ κάνει μεγάλη ἐντύπωση ὁ αὐξανόμενος ἀριθμός αὐτῶν, πού ἀσπάζονται (ἀποδέχονται εὐχαρίστως) τήν Ὀρθοδοξία, καί μάλιστα στήν Βρετανία (Ἀγγλία, Σκωτία, Οὐαλία, Βόρειος Ἰρλανδία κλπ). Πιστεύω ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία προσφέρει τήν πραγματική πνευματικότητα (ζωή, θεολογία, λατρεία, προσευχή κλπ), πού οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες δέν μποροῦν νά μεταδώσουν. Ὅλα αὐτά μέ ὁδηγοῦν στό συμπέρασμα ὅτι Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΘΑ ΔΙΤΗΡΗΘΕΙ (ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, ΑΙΩΝΙΑ), ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ) (πού ἀναφέραμε προηγουμένως)…
Ὅλα αὐτά μέ γεμίζουν μέ τήν πεποίθηση-πίστη ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει μπροστά της ἕνα βέβαιο καί πολύ καλό μέλλον (πνευματικό, θεολογικό, προφητικό, πατερικό, ἡσυχαστικό, λειτουργιοποιημένο, ὄχι αὐτοειδωλοποιημένο. ‘’Ὅλος αὐτοείδωλον ἐγενόμην’’, λέγει στόν Μεγάλο Κανόνα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης, ἅγιος Ἀνδρέας Ἱεροσολυμίτης)».

Οι άγγελοι μαζί μας στον αόρατο πόλεμο

Σήμερα είναι η μέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και όλων των Ασωμάτων Δυνάμεων σήμερα είναι μια μέρα πνευματικού πολέμου του φωτός εναντίον του σκότους. Σήμερα είναι η μέρα μας η μέρα της ένωσης μας με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Κάθε χριστιανός την ώρα που αποδέχεται το βάπτισμα μπαίνει στο  στρατό του Χριστού που οδηγεί τη μάχη εναντίον των εχθρών του, του διαβόλου και των ορδών του και διακηρύσοντας το σύμβολο της πίστεως υποσχόμαστε πίστη στο Χριστό. Ότι θα είμαστε στο πλευρό του όποιο κι αν είναι το κόστος βάσανα και χαρές,νίκες και λύπες. Καλύτερα να χάσουμε με τον Χριστό παρά να κερδίσουμε μαζί με τον Αντίχριστο.
Αυτός είναι ο νόμος της πίστης μας της εκκλησίας μας αυτός ειναι ο στρατός μας.
Αλλά σήμερα η χριστιανική κλήση μας είναι να είμαστε στρατιώτες του Χριστού να μπούμε στο στρατό του που έχει σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο του ουρανού που είναι αδιατάρακτο που δεν επηρεάζεται καθόλου από την ανθρώπινη αδυναμία, από το πάθος.
Δεν υπάρχει σκοτεινή δύναμη στη δύναμη των αγγέλων.Είναι καθαρά φωτεινά πνεύματα με πανοπλία. Παρατάσονται με ελαφρά όπλα αναμένοντας την καθοδήγηση ενός ηγέτη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. ΄Ερχονται για την τελευταία την έσχατη μάχη αυτή που θα περιλαμβάνει αγγέλους κι αρχαγγέλους κι όλες τις δυνάμεις της ουράνιας ιεραρχίας Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνους – Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες – Αρχές.
Στη μάχη αυτή που θα είναι η ύστατη μάχη στην οποία θα έρθουμε σε ρήξη με το διάβολο και το στρατό του και παρ΄ όλη τη σφοδρότητα της η νίκη θα είναι με την πλευρά των αγγέλων. Διότι δεν πολεμούν για τον εαυτό τους και δεν βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις.
Γιατι χωρίς το Θεό με το μέρος τους μπορεί κι αυτοί ακόμη να χαθούν να καταβαραθρωθούν.Όσοι δεν πολεμάνε στο στρατό του Θεού βρίσκονται στο στρατόπεδο των αντιπάλων του.
Ο δυναμισμός των αγγέλων δεν είναι ασύμβατος με την ταπείνωσή τους.Δεν αγωνίζονται για το πρωτείο για την ανάδειξη τους με ανταγωνισμό ποιός είναι ο πιο δυνατός και ο πιο καθαρός γιατί αγωνίζονται όλοι εν ονόματι Θεού και όχι εις το όνομα το δικό τους.Κι αυτό είναι που τους δίνει και μας δίνει τη νίκη.Όταν σκεφτόμαστε των αγγέλων την ισχύ που δύναται να μετακινεί βουνά, να κατευνάσει καταιγίδες,να σείει τα εδάφη και η εντολή τους να κατευθύνει τους ανέμους τότε εμείς οι άνθρωποι φαντάζουμε απελπιστικά μικροί ενώπιον του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και της συνοδείας του και αναρωτιόμαστε πως εμείς μπορούμε  να κερδίσουμε.
Όμως η παγκόσμια ανθρώπινη ιστορία είναι ένας συνεχής πόλεμος του φωτός κατά του σκότους και αυτός ο πόλεμος καθοδηγείται από την ανθρώπινη καρδιά.Αν έλθει σ΄εγρήγορση η καρδιά και ακούσει την κλήση θα σπεύσει και θα σταθεί στη λειτουργία των αγγελικών δυνάμεων.Τώρα στο καθεδρικό του Αρχαγγελου Μιχαήλ δίνουμε τον όρκο μαζί του να ενωθούμε, μαζί του με τον στρατό του και ορκιζόμαστε και τους δινουμε ό,τι σημαντικό  έχουμε το φως της αγάπης μας. Η ανθρώπινη καρδιά μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό αλλά ο  καθένας απο εμάς που ενώνει την καρδιά του με το στρατό του Αρχαγγέλου αποφασίζει εκείνη τη στιγμή  με την επιλογή του για την έκβαση της μάχης.
Αν στην κρίσιμη στιγμή ,η σκέψη μας, η δύναμη μας,η θέληση  μας, η κάθε ανάσα μας το σκίρτημα μας, πάσα επιθυμία μας προστεθούν στα στρατεύματα,όλα αυτά που προστίθενται είναι κλάσματα της ανθρώπινης αγάπης που ειναι αρκετή για να κερδίσει.
Και αν αναλογιστούμε ότι και ο ίδιος ο Χριστός μπήκε στην ανθρώπινη διάσταση και ενσαρκώθηκε καταλαβαίνουμε ότι το δικό μας καθήκον ,η δική μας συμμετοχή στον πόλεμο αυτό του φωτός είναι σημαντική και ζωτικής σημασίας.Και η έκβαση της μάχης των στρατευμάτων του αρχαγγέλου εξαρτάται κι από τον καθένα από εσάς κι από αυτούς κι από όλους μας διότι αν δεν υπηρετούμε το Χριστό υπηρετούμε τον αντίχριστο.Και τότε η θαυματουργική δύναμη της αγάπης και η μεγάλη δύναμη της ελευθερίας προστίθενται στο στράτευμα του εχθρού και ο εχθρός γίνεται όλο και ισχυρότερος και έρχεται και κλείνει τον αγγελικό στρατό και μαύρα φτερά και σκιές επέρχονται στη γη και μέλη και άνθρωποι μακριά από το Χριστό προδίδονται και βυθιζόμαστε στην ιδιοτέλεια, στην καριέρα,  στον υλισμό.
Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι μια προσβολή των διαβολικών δυνάμεων στη χώρα μας στην καρδιά μας στο λαό μας κι αν ολιγωρούμε και δεν ανατποκρινόμεστε στην πρόσκληση για κινητοποίηση για μετοχή με την κοινωνία η κατάσταση του κράτους θα παραμένει στα χέρια του εχθρού του ανθρωπίνου γένους.

Η σημερινή γιορτή είναι η γιορτή της αγγελικής κινητοποίησης.
Ο Αρχάγγελος συνάσει τα στρατεύματα του στον καθεδρικό ναό των Ασωμάτων και κληθήκαμε κι εμείς σε αυτή την σύναξη καθώς είμαστε αναπόσπαστο μέλος τους γιατί παρά την ορθολογική φύση μας είμαστε παρόμοιοι με τους αγγέλους.
Οι ΄Αγγελοι ειναι αδέρφια μας και μας καλύν σ΄αφύπνιση και στρέφονται προς εμάς .Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν σήμερα ότι οι άγγελοι είναι μια αλληγορία αλλά  το ίδιο πίστευαν και για τους χριστιανούς κάποτε. Αν πιστεύουμε στο Θεό πρέπει να πιστεύουμε και σε αυτές τις υπάρξεις στα φλογερά αυτά πνεύματα.
Πιστεύουμε στην τελική μάχη,πιστεύουμε στο στρατό του Αρχαγγέλου και δεν χρειαζόμαστε καμιά αποδειξη. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η νίκη των αγγέλων.

Αλλαγές στο σύμβολο πίστεως θα κάνουν οι Οικουμενιστές

Τι είπε ο π. Νικολάι, για τις έσχατες μέρες;
-Ο πατήρ είπε ότι θα τροποποιήσουν όσα αφορούν την (Ορθόδοξη) πίστη.
-Θα αλλάξουν το Σύμβολο της πίστεως (Πιστεύω εις ένα Θεόν…);
-Συχνά έλεγε ότι θα απομακρύνουν το αρτοφόριο (ή όπως αλλιώς ονομάζεται κιβωτό) με τα Θεία Δώρα από το ιερό. Θα τα θεωρούν περιττά. Δεν θα λένε το (αυθεντικό) «Πιστεύω…» και το «Πάτερ ημών…». Θα προσθέσουν κάτι διαφορετικό και αυτό είναι μεγίστης σπουδαιότητας (παραποίηση).
Είπε ότι από τότε που δεν θα υπάρχει το Αρτοφόριο (ή Κιβωτός) στο Ιερό, δεν επιτρέπονται ακολουθίες… Είπε ότι αυτό που φυλάσσει τα Θεία Δώρα είναι σαν την Κιβωτό του Νώε.
Όταν οι άνθρωποι ρωτούσαν τον π. Νικολάι: Τι θα συμβεί αν δεν το αντιληφθούμε αυτό; Ο πατήρ απαντούσε ότι είναι αδύνατον να μην παρατηρήσετε την αλλαγή όταν πηγαίνετε συχνά στην εκκλησία... (την αλλαγή) στο «Πιστεύω…», και όταν οι πόρτες του ιερού είναι ανοικτές μπορείτε να δείτε το Αρτοφόριο. Όταν το Αρτοφόριο που λέγεται και Κιβωτός εξαφανισθεί, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα.
 Ο π. είπε ότι οποιαδήποτε στιγμή το βράδυ αν κάποιος του ζητούσε να πάει να δει ένα ετοιμοθάνατο άρρωστο, θα έπρεπε να πάει. Είναι υποχρέωσή του να πάει. Δεν ενδιαφερόταν για τον καιρό, για οτιδήποτε. Έπρεπε να πάει και να δώσει τη Θεία Ευχαριστία.
-Αν δεν επιτρέπεται να πάμε στην εκκλησία, τι πρέπει να κάνομε τότε, είπε ο πατήρ;
-Θα μαζευόμαστε κάπου. Οι άνθρωποι θα μαζεύονται σε μικρές ομάδες και θα προσεύχονται.

-Είπε, ο π. Νικολάι, αν θα μείνουν κάποιοι αληθινοί ιερείς;
-Πολύ λίγοι. Είπε ότι θα μείνουν αλλά πολύ λίγοι. Όλοι οι ιερείς θα λάβουν την κάρτα. – Είπε ο πατήρ αν οι γυναίκες γίνουν ιερείς;
-Είπε ότι σε λίγο καιρό θα υπάρχουν γυναίκες να υπηρετούν στο Ιερό.
-Εννοείς στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας;
-Ναι. Αυτό πιθανόν θα γίνει όταν μετατρέψουν το «Πιστεύω» και το «Πάτερ ημών». Αλλά όχι σε όλες τις εκκλησίες.
Ο πατήρ είπε ότι η γυναίκα θα υπηρετεί στο ιερό. Αυτό είναι που θα συμβεί. Ο πατήρ είπε ότι θα υπάρξουν κακοπραγίες, αναρχία, θα δείχνουν γυμνούς ανθρώπους, σχεδόν γυμνούς. Ο πατήρ είπε ότι αυτά θα συμβούν μετά την πτώση του Σοβιετικού καθεστώτος. Τα πράγματα συμβαίνουν όπως τα είπε.
Μία γυναίκα είπε στον π. Νικολάι ότι ο διάβολος χλευάζει τη γυναίκα όπως θέλει, με όλα τα είδη των τάσεων της μόδας και του κοντέματος των μαλλιών. Και ότι δεν κατόρθωσε να χλευάσει τον άνδρα. Τα ρούχα του μένουν σχεδόν τα ίδια. (Τώρα όμως, ήδη μερικοί φορούν φουστάνια)!
Ο π. της απάντησε ότι αυτό δεν είναι αληθές, ο διάβολος χλεύασε τον άνδρα επίσης αλλά δεν το βλέπει ο καθένας. Στο παρελθόν ο άνδρας ήταν ο κύριος του οίκου, και στην εκκλησία ο ιερέας αντιπροσώπευε την αρχή. Αλλά τώρα οι άνδρες εξουσιάζονται από τις γυναίκες τους. Και αυτό είναι επίσης ένας χλευασμός με τον οποίο ο διάβολος κορόϊδεψε τον άνδρα και την γυναίκα.
Ο Θεός είπε ότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναικός. Ο άνδρας ήταν ο πρώτος που δημιουργήθηκε.
Όπως γινόταν πριν τον Κατακλυσμό, όταν οι άνθρωποι ήταν μοιχοί, και υπήρχε πολύ μοιχεία, έτσι επίσης πριν την 2α Παρουσία του Κυρίου μας, θα υπάρχει πολύ μοιχεία.
Η TV θα δείχνει γυμνούς ανθρώπους, θα διδάσκουν τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Είπε ότι το χειρότερο πράγμα θα είναι όταν τα παιδιά θα μάθουν επίσης να κάνουν τα ίδια. Είναι αμαρτία μεγάλη. Αυτό θα είναι επίσης σημάδι ότι το τέλος πλησιάζει.
Όταν η μοιχεία, και η αναρχία θα έρθουν, οι καλοί άνθρωποι δεν θα είναι σεβαστοί, δεν θα υπολογίζονται. Θα τους ζητείται να ζήσουν ακριβώς όπως ζουν οι αμαρτωλοί.

Ο π. Νικολάι είπε ότι θα σας κάνουν να διαλέξετε μεταξύ άρτου και σταυρού. Θα μας ρωτήσουν ποια είναι η επιλογή μας. Ο π. είπε ότι πρέπει να διαλέξομε τον σταυρό!
Ο π. Νικολάι είπε ότι χωρίς διωγμό δεν θα έρθει το τέλος. Διότι Μάρτυρες απαιτούνται ακόμη, για να αντικαταστήσουν τους ξεπεσμένους αγγέλους (δηλ. τους δαίμονες). Έτσι το εξήγησε ο πατήρ.
Είπε ότι όταν ο τελευταίος Μάρτυρας συμπληρώσει τον αριθμό των αγγέλων που ξέπεσαν, τότε όλα θα τελειώσουν. Το τέλος θα έρθει!
π. Νικολάι Ραγκόζιν